Сураи Аль-Аср — Оят 3

1. Маънои калимаҳо:

— «إِلَّا»: ба ҷуз, магар.

— «آمَنُوا»: имон оварданд, яъне ба Аллоҳ ва расулонаш бовар карданд.

— «عَمِلُوا الصَّالِحَاتِ»: амалҳои некӯ ва шоиста анҷом доданд.

— «تَوَاصَوْا»: ба якдигар васият карданд, якдигарро тавсия намуданд.

— «بِالْحَقِّ»: ба ҳақ, яъне ба тавҳид, имон ва итоати Аллоҳ.

— «بِالصَّبْرِ»: ба сабр, яъне бардошт бар тоъат, аз гуноҳ ва дар роҳи ҳақ.

1. Тафсири оят:

Ин оят давоми сураи «Ал-Аср» аст, ки дар он Аллоҳ таъоло ҳамаи инсонҳоро дар зиён ва хисорот қарор додааст, ба ҷуз он гурӯҳе, ки чор сифати наҷотбахшро доро ҳастанд:

Аввал, онҳо ба Аллоҳ ва расулонаш имон овардаанд — имоне, ки дар дил реша давонда ва амалро ба вуҷуд меорад.

Дуюм, онҳо амалҳои солеҳ ва некӯ анҷом додаанд — яъне амалҳое, ки ба Аллоҳ наздик месозанд ва аз гуноҳ дур медоранд.

Сеюм, онҳо ба якдигар ҳақро тавсия кардаанд — яъне якдигарро ба тавҳид, имон, итоати Аллоҳ ва амали нек даъват намудаанд. Ин тавсия на танҳо гуфтан, балки амал кардан ва дигаронро низ ба он ҳидоят кардан аст.

Чорум, онҳо ба якдигар сабрро тавсия кардаанд — сабр бар итоати Аллоҳ, сабр аз гуноҳ ва сабр дар роҳи даъват ва озмоишҳои зиндагӣ.

Онҳое, ки ин чор сифатро доро ҳастанд, дар дунё ва охират наҷот ёфтаанд ва аз зиён ва хисорот берун мебошанд. Ин оят мефаҳмонад, ки наҷот танҳо бо имон нест, балки бо амали солеҳ, даъвати якдигар ба ҳақ ва сабр ба даст меояд.

1. Фавоиди оят:

— Ин оят нишон медиҳад, ки имон ва амали солеҳ бо ҳам меоянд ва ҷудо нестанд.

— Мусулмон бояд танҳо ба худ наандешад, балки дигаронро низ ба ҳақ ва некӯкорӣ даъват кунад.

— Сабр калиди наҷот аст дар ҳамаи ҳолатҳо: дар итоат, дар дурӣ аз гуноҳ ва дар сахтиҳои зиндагӣ.

— Ин оят ба мо меомӯзад, ки ҷамъият ва уммати исломӣ бояд ба якдигар кӯмак кунанд, якдигарро насиҳат намоянд ва дар роҳи ҳақ устувор бошанд.

— Ҳар касе, ки ин чор сифатро дар худ парвариш кунад, дар дунё оромӣ ва дар охират саодат меёбад, ва ин аз бузургтарин неъматҳои ислом аст, ки дилҳоро ба он ҷалб мекунад.