Сураи Аль-Хумаза — Оят 1

1. Маънои калимаҳо:

• Вайл: калимаест, ки ба маънои ҳалокат, бадбахтӣ, азоб ва ғам меояд.
• Ҳумаза: касе, ки одамонро бо ишора, чашм ва ҳаракатҳои тамасхуромез маломат мекунад.
• Лумаза: касе, ки одамонро бо забон, сухан ва ғайбат маломат мекунад.

1. Тафсири оят:

Худованд дар ин оят ба ҳар касе, ки дигаронро маломат мекунад, тамасхур месозад ва айбҷӯӣ менамояд, ҳалокат ва азоби сахт ваъда додааст. Чунин шахс одамонро бо забон ё бо ишораву ҳаракатҳои тамасхуромез озор медиҳад, айбҳояшонро меҷӯяд ва ба онҳо таъна мезанад. Ин амал дар ислом бад ва нафратовар аст, зеро обрӯи одамонро мебарад ва дилҳои онҳоро мешиканад. Барои ҳамин Худованд чунин одамонро бо азоби дардовар таҳдид кардааст.

1. Фоидаҳои оят:

• Ин оят моро огоҳ мекунад, ки аз маломат, тамасхур ва ғайбати одамон даст кашем.
• Нишон медиҳад, ки ислом ба обрӯ ва иззати нафси инсон арзиш медиҳад.
• Моро водор мекунад, ки бо дигарон бо некӣ ва эҳтиром муносибат кунем.
• Хотиррасон мекунад, ки ҳар амали бад дар назди Худованд ҷазо дорад ва инсон бояд ҳисобкунандаи амалҳои худ бошад.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки забон ва рафтори худро назорат кунем, зеро онҳо метавонанд сабаби хайр ё шар шаванд.