Сураи Аль-Хумаза — Оят 2

1. Маънои калимаҳо:

— «Ҷамъа»: гирд овард, ҷамъ кард.

— «Молан»: сарват, дороӣ.

— «Ва ъаддадаҳу»: ва онро шумурд, ҳисоб кард, яъне пайваста онро мешумурд ва ба шумори он машғул буд.

1. Тафсири оят:

Ин оят дар бораи касе сухан мегӯяд, ки ҳамаи ҳиммати худро ба ҷамъоварии сарват ва шумурдани он равона кардааст. Ӯ молро гирд меоварад ва пайваста онро мисҳисобад, то донад чӣ қадар дорад ва чӣ қадар афзудааст. Ҳадафи асосии ӯ танҳо афзун кардани дороӣ аст ва ғайр аз ин фикру хаёле надорад. Ӯ ин молро барои рӯзгори сахт ва ҳодисаҳои ногаҳонии замон захира мекунад, гумон мекунад, ки сарват ӯро аз ҳама чиз ҳифз мекунад. Вале дар ҳақиқат ин машғулияти доимӣ ба шумурдани мол ӯро аз ёди Худо ва охират ғофил месозад.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят моро огоҳ мекунад, ки ҷамъоварии мол набояд ҳадафи ниҳоии ҳаёти инсон гардад.

— Сарват ва дороӣ неъмати Худост, аммо он набояд дили инсонро аз ёди Парвардигор ва андешаи охират холӣ кунад.

— Инсон бояд дар ҳаёти худ тавозун дошта бошад: ҳам барои дунё кӯшиш кунад ва ҳам барои охират.

— Ҳарисӣ ба мол ва пайваста шумурдани он натиҷаи ғафлат аз Худост ва метавонад инсонро ба ҳалокат расонад.

— Ислом моро тарбия мекунад, ки қаноатманд бошем, шукргузор бошем ва молро воситаи некӯкорӣ ва кӯмак ба дигарон гардонем, на воситаи фахр ва ғурур.