Сураи Аль-Фил — Оят 2

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

— «Кайд»: макр, ҳила, нақшаи бад.

— «Тазлил»: зоеъ кардан, беасар гардондан, барбод рафтан.

1. Тафсири оят:

Оё Аллоҳ таоло нақшаву макри онҳоро барбод нарафт? Онҳо қасд доштанд, ки Каъбаро хароб кунанд ва мардумро аз зиёрати он боздоранд, аммо Аллоҳ таоло тадбири бади онҳоро беасар гардонд ва ҳеҷ чизе аз он чизе, ки орзу мекарданд, ба даст наоварданд. Нақшаи онҳо пуч шуд ва кӯшишҳояшон ба ҳеҷ расид.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд:

— Аллоҳ таоло қудрат дорад, ки макри бадкоронро барбод диҳад ва бандагони худро ҳифз кунад.

— Ҳар касе, ки ба зидди ҳақ ва муқаддасот қасд кунад, дар ниҳоят зиён мебинад ва кӯшишаш бесамар мемонад.

— Ин оят моро ба таваккул ба Аллоҳ таоло ва бовар ба адолати Ӯ даъват мекунад.

— Мусулмон бояд аз макру фиреб дурӣ ҷӯяд ва ба Аллоҳ паноҳ барад, зеро Ӯ беҳтарин ҳифзкунанда аст.