Surja Hud — Ajet 113

Kuptimet e fjalëve:

• “La terkenu” – të mos anoni, të mos mbështeteni, të mos ndjeni simpati e qetësi ndaj tyre.
• “Fe temessekum” – e t’ju kapë, t’ju godasë.
• “Min evliae” – nga ndihmës e mbrojtës.
• “La tunsarun” – nuk do të keni ndihmës që t’ju shpëtojnë.

Tefsiri i ajetit:

Allahu i Lartësuar i urdhëron besimtarët që të mos anojnë e të mos mbështeten te njerëzit zullumqarë – qofshin ata jobesimtarë apo mëkatarë – as me zemër, as me fjalë, as me vepra, duke i dashur ata ose duke i justifikuar veprimet e tyre të padrejta. Ky anim e prirje drejt tyre sjell dënimin e madh: zjarrin e Xhehenemit. Kushdo që i afrohet zullumit dhe zullumqarëve, rrezikon të përfshihet nga dënimi i tyre.

Më pas, Allahu i Lartësuar i qetëson besimtarët duke u thënë se nëse ata i binden urdhrit të Tij dhe largohen nga zullumqarët, ata nuk kanë nevojë për askënd tjetër, sepse asnjë mik, asnjë ndihmës e asnjë mbrojtës nuk mund t’i shpëtojë nga dënimi i Allahut, përveç Tij. E nëse ata bien në këtë mëkat (animin drejt zullumqarëve), atëherë nuk do të kenë asnjë ndihmës që t’i shpëtojë nga zjarri – as nga ata te të cilët u mbështetën, as nga të tjerët.

Përfitimet nga ajeti:

1. Largimi nga njerëzit zullumqarë është detyrë e çdo besimtari, sepse shoqëria e keqe ndikon negativisht në fenë dhe moralin e njeriut.
2. Ndalesa për t’u mbështetur te zullumqarët është e plotë – qoftë ajo mbështetje politike, ekonomike, shoqërore apo morale – sepse kjo e çon njeriun drejt humbjes.
3. Allahu është i Vetmi që meriton besim e mbështetje, dhe Ai është Mbrojtësi i vetëm i vërtetë i besimtarëve.
4. Dënimi i Allahut është i sigurt për ata që i afrohen zullumit, dhe askush nuk mund t’i shpëtojë nga ai dënim, sado i fortë të jetë.
5. Ajeti na mëson se ruajtja e pastërtisë së besimit dhe e drejtësisë kërkon kurajo për t’u distancuar nga padrejtësia dhe padrejtësit, edhe nëse kjo kërkon sakrifica.