Surah Hud — Talata 46

At dito ay ipinag-utos: “o kalupaan! Lagumin mo ang iyong tubig, at O kalangitan! Pahintuin mo ang iyong ulan.” At ang tubig ay bumaba (kumati) at ang kautusan ni Allah ay natupad (alalaong baga, ang pagkawasak ng mga tao ni Noe). At (ang barko) ay pumundo sa Bundok ng Judi, at dito ay ipinagsulit: “Kayo ay malayo na sa mga tao na Zalimun (mga buktot sa kasamaan at mapagsamba sa mga diyus-diyosan, atbp.)!”

At si Noe ay nanikluhod sa kanyang Panginoon at nagsabi, “O aking Panginoon! Katotohanan, ang aking anak na lalaki ay kabilang sa aking pamilya! At walang pagsala, ang Inyong pangako ay katotohanan, at Kayo ang Pinakamakatarungan sa lahat ng mga hukom.”

Si Noe ay nagsabi: “o aking Panginoon! Ako ay nagpapakalinga sa Inyo, dahilan sa aking pagtatanong sa Inyo na wala akong kaalaman. At malibang ako ay Inyong patawarin at kahabagan, katotohanang ako ay magiging isa sa mga mapapahamak.”

dito ay ipinagbadya: “o Noe! Ikaw ay bumaba mula sa Barko nang may kapayapaan mula sa Amin at sumaiyo ang mga biyaya at sa mga tao na kasama mo (at kanilang mga anak), datapuwa’t, mayroon pang (ibang mga tao) sa kanila ang Aming pagkakalooban ng kasiyahan (nang pansamantala), subalit sa katapusan, isang masaklap na kaparusahan ang sasapit sa kanila mula sa Amin.”