Сураи Худ — Оят 88

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• «بَيِّنَة» — далели равшан, ҳуҷҷати возеҳ аз ҷониби Парвардигор.
• «رِزْقًا حَسَنًا» — ризқи покизаву ҳалол ва фаровон.
• «أُخَالِفَكُمْ» — мухолифат кардан, яъне чизеро, ки шуморо аз он манъ мекунам, худам анҷом диҳам.
• «الْإِصْلَاح» — ислоҳ, дуруст кардани корҳо ва ҳолатҳо.
• «تَوْفِيق» — муваффақият ва осон кардани роҳҳои некӣ аз ҷониби Аллоҳ.
• «تَوَكَّلْتُ» — такя кардам, умед бастам.
• «أُنِيب» — бозгашт мекунам, рӯй меоварам.

1. Тафсири оят:

Шуъайб (алайҳис-салом) ба қавми худ гуфт: «Эй қавми ман! Хабар диҳед, агар ман аз ҷониби Парвардигорам бар далели равшан ва бинойи дуруст бошам, ва Ӯ ба ман ризқи покизаву ҳалол ато карда бошад, оё бо вуҷуди ин неъматҳо барои ман равост, ки ҳалолро бо ҳаром омехта кунам? Ман намехоҳам он чизеро, ки шуморо аз он бозмедорам, худам анҷом диҳам ва танҳо ба худам ихтисос диҳам. Ман дар он чизе, ки шуморо ба он фармон медиҳам ё аз он бозмедорам, ҷуз ислоҳи шуморо намехоҳам, то андозае ки дар тавонам ҳаст. Ва муваффақияти ман ба роҳи рост ва ислоҳи шумо танҳо ба ёрии Аллоҳ аст. Танҳо бар Ӯ такя кардам ва дар ҳамаи корҳоям ба сӯи Ӯ бозмегардам».

1. Фоидаҳо:

• Ин оят нишон медиҳад, ки даъватгар бояд худ аввал ба он чизе, ки мардумро ба он даъват мекунад, амал кунад ва аз он чизе, ки манъ мекунад, худ дур бошад.
• Покӣ ва ҳалол будани ризқ неъмати бузурги Аллоҳ аст ва бояд аз он шукр гузорем.
• Ҳадафи асосии даъват ба ислом ислоҳи ҷомеа ва раҳоии мардум аз фасод аст, на фоидаи шахсӣ.
• Ҳар кори нек ва ҳар муваффақият танҳо ба ёрии Аллоҳ ба даст меояд; бинобар ин бояд бар Ӯ таваккул кунем ва ҳамеша ба сӯи Ӯ бозгардем.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки бо нармӣ ва далели равшан бо мардум суҳбат кунем ва онҳоро ба некӣ ҳидоят намоем.