Surja Hud — Ajet 97

Kuptimet e fjalëve:

• Mel'eihi (مَلَئِهِ): Paria, udhëheqësit dhe njerëzit e mëdhenj të popullit të tij.
• Fettebe'u (فَاتَّبَعُوا): Ata e ndoqën dhe iu bindën.
• Rashid (رَشِيد): I drejtë, i udhëzuar në rrugën e saktë dhe që sjell dobi.

Tefsiri i Ajetit:

Allahu i Lartësuar tregon se e dërgoi Musain a.s. te Faraoni dhe te paria e tij, të cilët ishin njerëzit më të mëdhenj dhe më me ndikim te populli i tij. Por Faraoni, me arrogancën dhe mendjemadhësinë e tij, urdhëroi popullin e tij që ta refuzojnë Musain dhe ta mohojnë thirrjen e tij. Paria dhe njerëzit e tij e dëgjuan atë dhe e ndoqën urdhrin e tij, duke e kundërshtuar të vërtetën që solli Musai a.s. Megjithatë, urdhri i Faraonit nuk ishte i drejtë as i udhëzuar, sepse ai nuk bazohej në logjikë apo mençuri, por ishte urdhër i verbër, plot gabime, humbje dhe kokëfortësi. Ai nuk i çonte njerëzit drejt së vërtetës, por drejt shkatërrimit dhe zhgënjimit, si në këtë botë ashtu edhe në botën tjetër.

Përfitimet e nxjerra nga ajeti:

1. Pasojat e verbërisë ndaj së vërtetës: Ndiqja e udhëheqësve të padrejtë pa menduar dhe pa u bazuar në të vërtetën, çon në shkatërrim. Prandaj, muslimani duhet të jetë i kujdesshëm dhe të mos ndjekë askënd verbërisht, por të vlerësojë gjithmonë me mendjen dhe me dritën e fesë së tij.
2. Liria e zgjedhjes dhe përgjegjësia personale: Njerëzit e Faraonit nuk ishin të detyruar ta ndiqnin atë, por e zgjodhën këtë me vullnetin e tyre. Kjo na mëson se secili prej nesh është përgjegjës për zgjedhjet e tij dhe nuk mund të justifikohet duke thënë se "udhëheqësi im më urdhëroi".
3. Virtyti i të menduarit para veprimit: Islami na nxit që të mendojmë dhe të analizojmë para se të ndjekim ndonjë rrugë apo udhëheqës. Urdhri që nuk mbështetet në drejtësi dhe mençuri, nuk ia vlen të ndiqet, edhe nëse vjen nga njeriu më i fuqishëm.
4. Fuqia nuk është kriter i së vërtetës: Faraoni kishte pushtet dhe forcë, por kjo nuk e bëri atë të drejtë. Kjo na mëson se e vërteta nuk matet me forcën apo numrin, por me udhëzimin dhe drejtësinë që vjen nga Allahu.
5. Këshillë për udhëheqësit: Ata që kanë pushtet dhe ndikim mbi njerëzit, duhet ta përdorin atë për të udhëzuar drejt së mirës dhe jo për të shtyrë njerëzit drejt humbjes, sepse do të jenë përgjegjës për ata që i kanë ndjekur.