Худ сүресі — Аят 97

1. Сөздердің мағынасы:

• فِرْعَوْنَ — Перғауын, Мысырдың залым патшасы.
• مَلَئِهِ — оның ақсүйектері, ықпалды адамдары, басшы топтары.
• فَاتَّبَعُوا — олар ілесті, бағынды.
• أَمْرَ — бұйрық, жол, іс.
• رَشِيدٍ — тура жолға бастайтын, ақылға қонымды, дұрыс.

1. Аяттың тәпсірі:

Алла Тағала Мұсаны (ғ.с.) Перғауынға және оның айналасындағы ақсүйектер мен ықпалды адамдарға жіберді. Бірақ олар Мұсаның (ғ.с.) шақыруын қабылдамай, Перғауынның бұйрығына ілесті. Перғауын оларды Аллаға күпірлік етуге және өзіне бағынуға шақырды, олар да оған мойынсұнды. Ал Перғауынның бұйрығы мен жолы ешбір туралыққа, ақиқатқа бастамайтын еді. Оның ісі адасушылық, надандық, күпірлік және қыңырлықтан басқа ештеңе емес. Ол өзінің жолында дұрыс шешім қабылдайтын, ақиқатқа жеткізетін басшы емес еді.

1. Аяттан алынатын пайдалар:

• Бұл аят адамдарды соқыр түрде басшыларға, әсіресе адасқан көсемдерге ермеуге шақырады. Әркім өз ісін ақиқат пен туралық өлшемімен салыстырып, дұрыс жолды таңдауы керек.
• Перғауын сияқты залымдардың жолы ақырында апатқа әкелетінін көрсетеді. Ал Алланың жолы — туралық пен құтқарылу жолы.
• Ислам діні адамды ойлауға, ақиқатты іздеуге және адасушылықтан сақтануға үйретеді. Құран — адамзатқа тура жолды көрсететін нұр.
• Бұл аят бізге Алланың әділдігін және залымдардың ақырын еске салады. Сондықтан әр адам Алланың бұйрықтарына мойынсұнып, тура жолда болуға ұмтылуы керек.