Сураи Худ — Оят 97

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• فِرْعَوْنَ: Фиръавн — подшоҳи Миср, ки даъвати Мӯсо (а)-ро рад кард ва худро худо хонд.
• مَلَئِهِ: Малиъ — бузургон ва ашрофи қавми ӯ, ки роҳбарони сиёсӣ ва иҷтимоии мардум буданд.
• رَشِيدٍ: Рашид — дуруст, ҳидоятшуда, ба ҳақ расанда. Дар ин ҷо маънои он аст, ки фармони Фиръавн ба ҳақ ва роҳи дуруст ҳидоят намекард.

1. Тафсири оят:

Худованд Мӯсо (алайҳис-салом)-ро ба сӯи Фиръавн ва бузургони қавми ӯ фиристод. Мӯсо (а) онҳоро ба яктопарастӣ ва итоати Худо даъват кард, аммо Фиръавн ин даъватро рад намуд ва ба куфр амр дод. Бузургону ашрофи қавм низ ба ҷои пайравӣ аз паёмбари Худо, фармони Фиръавнро итоат карданд ва аз роҳи ҳақ рӯй гардонданд. Аммо фармон ва роҳи Фиръавн ҳеҷ гоҳ дуруст ва ба ҳақ расанда набуд; он танҳо ҷаҳолат, гумроҳӣ, куфр ва саркашӣ буд. Ҳар касе ки аз чунин роҳбар пайравӣ кунад, ба ҳалокат ва гумроҳӣ мерасад.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки пайравӣ аз роҳбарони фосиқ ва гумроҳ оқибати бад дорад ва инсонро аз роҳи ҳақ дур мекунад.
• Ҳақиқати ҳидоят танҳо дар пайравӣ аз паёмбарон ва фармони Худост, на дар итоати подшоҳону бузургони худхоҳ.
• Оят моро ташвиқ мекунад, ки пеш аз пайравӣ аз касе, роҳу равиши ӯро бо меъёри ҳақ ва адл бисанҷем.
• Ин ҳикояти таърихӣ дарс аст барои ҳамаи наслҳо, ки ҳар фармони беасос ва зидди шариат бояд рад карда шавад.
• Қуръон ҳамеша моро ба андеша ва тафаккур даъват мекунад, то аз сарнавишти гумроҳон ибрат гирем ва ба роҳи рост қадам гузорем.