Сураи Худ — Оят 98

1. Маънои калимаҳо:

• يَقْدُمُ: пеш меафтад, роҳбарӣ мекунад, пешопеши қавми худ меравад.
• أَوْرَدَهُمُ: онҳоро ворид кард, ба даромадгоҳе бурд.
• الْوِرْدُ: ҷои воридшавӣ, мавриди даромадан.
• الْمَوْرُودُ: он ҷое, ки ба он ворид мешаванд.

1. Тафсири оят:

Фиръавн дар рӯзи қиёмат пешопеши қавми худ қарор мегирад ва онҳоро ба сӯи оташ роҳнамоӣ мекунад, то ки ба онҳо ба оташи дӯзах ворид гардонад. Ин ҷои воридшавӣ барои онҳо бадтарин ҷой аст. Ҳамон тавре ки дар дунё пешвои онҳо буд ва онҳоро ба гумроҳӣ бурд, дар охират низ пешопеши онҳо буда, онҳоро ба азоб мебарад. Онҳо аз ӯ пайравӣ карданд ва ба ҳамин сабаб ба ҳалокат расиданд. Ин оят нишон медиҳад, ки пешвоёни кофир дар охират низ тобеъони худро ба сӯи азоб мебаранд ва ин бадтарин анҷом аст.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят моро огоҳ мекунад, ки пайравӣ аз роҳбарони гумроҳ ва кофир оқибати бад дорад ва дар охират ба ҳалокат мерасонад.
• Мусулмон бояд ҳамеша роҳи ҳақро интихоб кунад ва аз пайравии кӯр-кӯрона аз касоне, ки ба сӯи бадӣ мебаранд, худдорӣ намояд.
• Ин оят ба мо мефаҳмонад, ки дунё ҷои имтиҳон аст ва оқибати корҳо дар охират равшан мешавад.
• Ваъдаи азоб барои золимон ва роҳбарони гумроҳ адолати Худоро нишон медиҳад ва моро ба тақво ва некӯкорӣ ташвиқ мекунад.
• Инчунин ин оят моро ба ёд меорад, ки Қуръон китоби ҳидоят аст ва бояд аз он ибрат гирем, то ки дар рӯзи қиёмат аз зумраи наҷотёфтагон бошем.