Сураи Аль-Масад — Оят 4

1. Маънои калимаҳо:

• وَامْرَأَتُهُ: ва занаш — яъне Умму Ҷамил, духтари Ҳарб, хоҳари Абу Суфён.
• حَمَّالَةَ الْحَطَبِ: ҳаммолаи ҳатаб — яъне ҳаммоли ҳезум; дар ин ҷо ба маънои касе, ки гуноҳҳоро бармедорад ва ё касе, ки хор-хезум ҷамъ карда, дар роҳи Паёмбар (с) мегузорад, то ӯро озор диҳад.

1. Тафсири оят:

Ин оят пас аз зикри ҳоли Абу Лаҳаб мефармояд, ки зани ӯ ҳам ба ҳамон сарнавишт гирифтор мешавад ва ба оташи афрӯхтаи дӯзах дохил мегардад. Зани ӯ Умму Ҷамил буд, ки бо душмании шадид нисбат ба Паёмбари Худо (с) рафтор мекард. Вай хор ва хезум ҷамъ мекард ва дар роҳҳое, ки Паёмбар (с) мегузашт, мегузошт, то ба ӯ зарар расонад ва ӯро озор диҳад. Баъзе муфассирон гуфтаанд, ки «ҳаммолаи ҳатаб» ба маънои ҳаммоли гуноҳҳо низ меояд, яъне вай бори гуноҳони худро бармедошт ва мардумро низ ба гуноҳ водор мекард. Ҳар ду маъно ба ҳоли вай мувофиқ аст: вай ҳам дар зоҳир хезум мекашид, то озор расонад, ва ҳам дар маънои маҷозӣ бори гуноҳро бар дӯш дошт.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки ҳар кас дар ҷаҳаннам ба амали бади худ ҷазо мегирад ва ҳеҷ кас аз адолати Худо наметавонад бигурезад.
• Озор расонидан ба Паёмбар (с) ва мӯъминон аз бузургтарин гуноҳҳост ва сабаби ҳалокат мегардад.
• Ин оят моро тарбият мекунад, ки аз рафторҳои бад ва озор расонидан ба дигарон, хусусан ба роҳбарони динӣ ва солеҳон, худдорӣ кунем.
• Қуръон ҳатто занони наздики душманони исломро низ ёдовар мешавад, то бифаҳмонем, ки хешу таборӣ наҷот намедиҳад, балки амали нек ва имон наҷот медиҳад.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки душманони ислом гоҳе бо роҳҳои гуногун — аз ҷумла бо расонидани зарари ҷисмонӣ ва озор — мубориза мебаранд, вале ҳамаи онҳо дар охират ҷазои худро мебинанд.
• Ва ин ҳама боиси он мегардад, ки мо ба Қуръон ва суннати Паёмбар (с) бори дигар боварӣ пайдо кунем ва аз онҳо пайравӣ намоем, то дар дунё ва охират комёб шавем.