Сураи Аль-Масад — Оят 5

1. Маънои калимаҳо:

• Ҷид — гардан.
• Ҳабл — арғамчин, ресмон.
• Масад — ресмони баҳамбофтаи сахт, ки аз нахҳои қавӣ тоб дода шудааст; баъзе муфассирон онро занҷираи оҳанин гуфтаанд.

1. Тафсири оят:

Дар гардани он зан арғамчине аз ресмони сахти баҳампечида хоҳад буд. Ин арғамчин воситаи азоб ва хории ӯст: бо он ба сӯи оташи дӯзах кашида мешавад ва ба қаъри он партофта мегардад. Ҳамон гуна ки вай дар дунё бо суханчинӣ ва душманӣ мехост мӯъминонро аз роҳи ҳақ боздорад, дар охират низ бо ҳамин арғамчини сахт гирифтор ва сарнагун хоҳад шуд. Ин ҷазо ба амали бади ӯ мувофиқ аст ва адолати Парвардигорро нишон медиҳад.

1. Фоидаҳо:

• Ин оят нишон медиҳад, ки ҳар амали бад дар охират ҷазои муносиб дорад ва ҳеҷ кас аз адолати Худо дур монда наметавонад.
• Вақте инсон мебинад, ки сарвати дунё ва мақоми иҷтимоӣ ӯро аз азоб наҷот намедиҳад, дилаш ба сӯи ростӣ ва тавба моил мешавад.
• Қуръон бо тасвири дақиқи ҳолати аҳли дӯзах моро огоҳ мекунад, то аз кина, ҳасад, суханчинӣ ва озор додани дигарон парҳез кунем.
• Дар ин оят раҳмат ва ҳикмати Худо ҳувайдост: пеш аз азоб моро тавассути Қуръон огоҳ мекунад, то роҳи наҷотро интихоб намоем.
• Инсон бояд дарк кунад, ки иззату зиллат танҳо ба дасти Худост; пас бояд ба Ӯ таваккул кунад ва аз роҳи некӣ дур нашавад.