Йусуф сүрәсе — Аять 42

Калимә мәгънәләре:

• ظَنَّ — монда “белде” мәгънәсендә.
• نَاجٍ — коткарылучы, иреккә чыгучы.
• اذْكُرْنِي — мине искә ал, минем хәлемне сөйлә.
• رَبِّكَ — монда хуҗаң, патшаң мәгънәсендә.
• فَأَنسَاهُ الشَّيْطَانُ — шайтан аны оныттырды.
• بِضْعَ سِنِينَ — берничә ел (җиде ел дигән сүзләр дә бар).

Аять тәфсире:

Йосыф галәйһиссәләм төшен күргән ике дустыннан берсе — сакый (эчемлек китерүче) — төшендә коткарылачагын белгәч, Йосыф аңа әйтте: “Патша янына баргач, мине искә ал, мин монда золым белән, бер гаебем булмыйча, озак вакыт бикләнгәнмен, дип сөйлә”. Ләкин шайтан сакыйның күңеленнән Йосыфны патша янында искә алуны чыгарды, һәм ул моны онытты. Шуның аркасында Йосыф галәйһиссәләм төрмәдә тагын берничә ел калырга мәҗбүр булды. Бу — Аллаһының хикмәте иде: Йосыф кешегә түгел, ә Аллаһыга гына таянырга өйрәнде, һәм аның коткарылуы кеше арачылыгыннан түгел, ә Аллаһының үз рәхмәте белән булачак иде.

Аятьтән алынган гыйбрәтләр:

• Кешегә генә таяну җитәрлек түгел; чын ярдәмче — Аллаһының Үзе. Бәндәләр арасындагы ярдәм дә Аллаһы теләге белән генә була.
• Шайтан кешеләр арасындагы изге эшләрне, хәер-фатихаларны оныттырырга тырыша. Шуңа күрә һәрвакыт Аллаһыдан ярдәм сорарга һәм эшләребезне Аллаһыга тапшырырга кирәк.
• Бәла-казалар озакка сузылса да, мөэмин сабыр итәргә тиеш, чөнки Аллаһының ярдәме һәрчак үз вакытында килә.
• Йосыф пәйгамбәрнең төрмәдә озак калуы — аның өчен сынау булды, ләкин ул түземлек күрсәтте. Бу безгә сынаулар вакытында иманны ныгытырга һәм Аллаһыга ышанырга өйрәтә.