Surja Jusuf — Ajet 42

Kuptimet e fjalëve:

• “Atij që e mendoi se do të shpëtonte”: I referohet shërbëtorit të mbretit (sakiut), të cilit Jusufi (a.s.) i tha se do të dalë i lirë nga burgu.
• “Përmende mua te zoti yt”: Kërkesë e Jusufit që shërbëtori t’ia përmendë mbretit rastin e tij dhe padrejtësinë që i është bërë.
• “Djalli ia harroi atij përmendjen e Zotit të tij”: Djalli ia harroi shërbëtorit përmendjen e Jusufit te mbreti.
• “Disa vjet”: Sipas shumicës së komentuesve, kjo ishte shtatë vjet.

Tefsiri i ajetes:

Jusufi (a.s.), pasi ia shpjegoi ëndrrën dy shokëve të tij në burg, i tha atij që e dinte se do të shpëtonte – e që ishte shërbëtori i mbretit – që ta përmendte rastin e tij te mbreti dhe t’i tregonte se ai ishte i burgosur padrejtësisht, pa asnjë faj. Por djalli ia harroi shërbëtorit përmendjen e Jusufit te mbreti, kështu që ai nuk e përmendi fare. Për shkak të kësaj, Jusufi (a.s.) mbeti në burg edhe disa vjet të tjera, duke duruar me durim të madh dhe duke u mbështetur te Zoti i tij.

Përfitimet nga kjo ajet:

1. Njeriu duhet t’i përdorë shkaqet e ligjshme për të dalë nga vështirësitë, siç bëri Jusufi (a.s.) duke kërkuar ndihmë nga ai që mund t’i përcillte lajmin mbretit.
2. Durimi në sprova dhe mbështetja te Zoti janë çelësi i lehtësimit, edhe kur shkaqet duken të vonuara.
3. Njeriu nuk duhet të mbështetet plotësisht te njerëzit, sepse ata mund të harrojnë ose të pengohen nga djalli; mbështetja e vërtetë është vetëm te Allahu.
4. Kjo ngjarje tregon se Allahu i provon robërit e Tij të dashur me durim të gjatë, por në fund u jep shpërblim të madh dhe i ngre lart, siç e ngriti Jusufin (a.s.) në pozita të larta pas kësaj sprove.
5. Mësimi për të mos u dorëzuar kurrë, sepse pas çdo vështirësie vjen lehtësimi, dhe Allahu nuk e humb shpërblimin e mirëbërësve.