Сураи Йусуф — Оят 70

1. Маънои калимаҳо:

• جَهَّزَهُم بِجَهَازِهِمْ: ба онҳо хӯрокворӣ ва лавозимоти сафарро омода кард.
• السِّقَايَةَ: пиёлаи махсусе, ки бо он ғалла чен мекарданд ва подшоҳ аз он об менӯшид.
• رَحْلِ: бори сафарӣ ва асбоби мусофирӣ.
• أَذَّنَ مُؤَذِّنٌ: нидокунандае нидо кард.
• الْعِيرُ: корвони шутурон, ки бор мекашанд.
• لَسَارِقُونَ: шумо ҳаққо дузд ҳастед.

1. Тафсири оят:

Пас вақте ки Юсуф (алайҳис-салом) ба бародаронаш хӯрокворӣ ва лавозимоти сафарро омода кард ва шутурони онҳоро бор кард, фармон дод, ки пиёлаи махсуси ченкунӣ — ҳамон пиёлае, ки бо он ба мардум ғалла чен мекард — бехабарии онҳо дар бори бародари хурдиаш Бинёмин гузоштанд. Ин кор барои он буд, ки Бинёмин дар Миср назди Юсуф бимонад. Вақте ки корвон ба роҳ баромад ва ба сӯи хонаводаи худ равона шуд, нидокунандае аз паси онҳо нидо кард: «Эй соҳибони ин корвони боркаш, шумо ҳаққо дузд ҳастед!» Инро барои он гуфтанд, ки пиёлаи подшоҳ дар бори онҳо пинҳон шуда буд ва онҳоро ба дуздӣ муттаҳам карданд, то ки онҳоро бозгардонанд ва тафтиш кунанд.

1. Фоидаҳои оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки ҳатто паёмбарон ва бандагони солеҳ барои расидан ба ҳадафҳои шаръӣ ва хайрхоҳона метавонанд тадбирҳои оқилона андешанд, ба шарте ки ба гуноҳ ва зулм наанҷомад.
• Меҳру муҳаббати бародарона ва пайванди хешовандӣ дар ислом арзишманди бузург аст; Юсуф (алайҳис-салом) мехост бародари хурдиашро назди худ нигоҳ дорад.
• Дар оят ишорае ҳаст ба он ки ҳақиқатҳои пинҳонӣ дер ё зуд ошкор мешаванд ва ҳар амале оқибате дорад.
• Қуръон ҳатто воқеаҳои таърихиро бо тартибу равшанӣ баён мекунад, то мардум аз онҳо ибрат гиранд ва ба адлу ҳикмати Худо боварӣ пайдо кунанд.
• Ин ҳикоя ба мо меомӯзад, ки ба ҳангоми дучор шудан ба муттаҳамиятҳо бояд бо сабр ва хирад рафтор кунем, зеро Худованд ҳақро ҳимоя мекунад ва бегуноҳонро наҷот медиҳад.