Сураи Йусуф — Оят 71

1. Шарҳи калимаҳои оят:

— «قَالُوا»: гуфтанд.

— «أَقْبَلُوا عَلَيْهِم»: рӯй оварданд ба онҳо, яъне ба сӯи муносиб ва ёвари ӯ рӯй карданд.

— «مَاذَا»: чӣ чизро? чӣ чиз аст?

— «تَفْقِدُونَ»: гум мекунед, аз даст медиҳед. «Фақд» ба маънои ғоиб шудани чизе аз ҳис аст, ба гунае ки ҷои он маълум набошад.

1. Тафсири оят:

Бародарони Юсуф (алайҳис-салом) рӯй оварданд ба сӯи он муносиб ва ёронаш ва пурсиданд: «Чӣ чизро гум кардаед, ки моро ба дуздӣ муттаҳам мекунед?» Онҳо мехостанд бидонанд, ки чӣ чиз гум шудааст, то равшан шавад, ки оё онҳо воқеан ба он чиз дахл доранд ё не. Ин сухан аз рӯи бегуноҳӣ ва омодагии онҳо барои равшан кардани ҳақиқат буд.

1. Фоидаҳои оят:

— Ин оят нишон медиҳад, ки ҳангоми муттаҳам шудан ба гуноҳ, беҳтарин роҳ пурсидан ва равшан кардани ҳақиқат аст, на баҳсу ҷанҷол.

— Аз он омӯхта мешавад, ки мусулмон бояд дар ҳар ҳолат ором ва боодоб бошад ва ба ҷои ғазаб, бо сухани нарм ҳақиқатро ҷӯяд.

— Ин оят ҳамчунин нишон медиҳад, ки Қуръон ҳатто ҳодисаҳои хурди рӯзгорро бо тафсил баён мекунад, то ибрат гирем ва дар зиндагӣ аз онҳо истифода барем.

— Қиссаи Юсуф (алайҳис-салом) пур аз дарсҳои ахлоқӣ аст: сабр, ростқавлӣ, афви гуноҳ ва таваккул ба Худо. Ин ҳама моро ба ислом ва Қуръон наздиктар мекунад ва дилҳоро ба он меҳрубон месозад.