Сураи Йусуф — Оят 72

1. Маънои калимаҳо:

• نَفْقِدُ: гум кардем, намеёбем.
• صُوَاعَ: пиёлаи андозагирӣ, яъне зарфи ченкунӣ.
• الْمَلِكِ: подшоҳ.
• حِمْلُ بَعِيرٍ: бори як шутур, яъне миқдори боркардани як шутур аз ғизо.
• زَعِيمٌ: кафил, зомин, пурра масъул.

1. Тафсири оят:

Овоздиҳанда ва ҳамроҳонаш ба бародарони Юсуф гуфтанд: «Мо пиёлаи ченкунии подшоҳро гум кардем». Барои касе ки онро пайдо карда биёрад, мукофот — бори як шутур ғизо муқаррар шудааст. Худи овоздиҳанда гуфт: «Ман барои додани ин мукофот кафил ва зоминам».

Ин оят нишон медиҳад, ки дар он замон низ барои ёфтани чизҳои гумшуда мукофот таъин мекарданд ва одамон барои иҷрои ваъдаи худ кафил мешуданд. Инчунин, ин ҳодиса қисми санҷиши илоҳӣ буд, ки тавассути он ҳикмати бузурге ба амал меомад.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ҳалол будани таъин кардани мукофот барои ёфтани чизҳои гумшуда ва иҷрои ваъдаҳо.
• Ҷоиз будани кафил шудан барои иҷрои кори некӯ ва ёрӣ расонидан ба дигарон.
• Нишон додани он ки мусулмон бояд ваъдаи худро пурра иҷро кунад ва ба он вафодор бошад.
• Дар ҳаёти ҳаррӯза бояд ростқавлӣ ва эътимоднокӣ нишон дод, то дигарон ба мо бовар кунанд.
• Ин ҳодиса собит мекунад, ки ҳатто дар шароити душвор низ метавон бо ҳикмат ва тадбир корҳоро пеш бурд.
• Қуръон ҳикояҳои воқеиро нақл мекунад, то мо аз онҳо ибрат гирем ва дар зиндагӣ аз онҳо истифода барем.