Surja Jusuf — Ajet 72

Kuptimet e fjalëve:

• صُوَاعَ الْمَلِكِ – ena/masja e mbretit me të cilën matej drithi (për ushqim).
• حِمْلُ بَعِيرٍ – ngarkesë e plotë e një deveje (sasi e madhe ushqimi).
• زَعِيمٌ – garant, dorëzanës, përgjegjës për dhënien e shpërblimit.

Tefsiri i ajetit:

Kur u zbulua se ena e mbretit (me të cilën matej drithi) kishte humbur, lajmëtari dhe ata që ishin me të thirrën: "Ne e humbëm enën e mbretit!" – dhe për ta bërë kërkimin më efektiv, ata shpallën: "Kushdo që e sjell atë enë, do të marrë si shpërblim një ngarkesë të plotë deveje me drithë." Pastaj lajmëtari shtoi: "Unë jam garant për këtë shpërblim – unë e siguroj atë." Kjo ishte një masë e urtë nga profeti Jusufi (paqja qoftë mbi të), sepse ai e dinte se vëllezërit e tij kishin nevojë për ushqim dhe ky shpërblim i madh do t'i bënte ata të ktheheshin vullnetarisht, pa dyshim dhe pa zbuluar qëllimin e tij të vërtetë – që ishte mbajtja e vëllait të tij Binjaminit pranë tij.

Përfitimet nga ajeti:

1. Në këtë ajet shohim urtësinë e madhe të profetit Jusuf (a.s.) në menaxhimin e situatave – ai përdori mjete të ligjshme dhe të mençura për të arritur qëllimin e tij, pa dëmtuar askënd.
2. Mësojmë se lejohet të jepet shpërblim për kthimin e një gjëje të humbur, dhe se garantimi i shpërblimit është një vepër e mirë që inkurajon njerëzit të ndihmojnë.
3. Ajeti na mëson se kur duam të gjejmë diçka, duhet të përdorim mënyra efektive dhe t'u ofrojmë njerëzve stimuj që i nxisin ata të bashkëpunojnë – kjo është etikë e lartë në marrëdhëniet shoqërore.
4. Shohim gjithashtu se Islami e vlerëson ndihmën ndaj të tjerëve dhe shpërblimin e atij që bën mirë – edhe nëse është një gjë e vogël, sepse kjo hap dyert e mirësisë dhe dashurisë mes njerëzve.