Сураи Йусуф — Оят 73

1. Маънои калимаҳои муҳим:

— «تَاللَّهِ»: қасам ба Худо, яъне «Савганд ба Худо».

— «لَقَدْ عَلِمْتُم»: шумо яқин донистаед.

— «لِنُفْسِدَ»: то ки фасод кунем, харобӣ ба бор оварем.

— «سَارِقِينَ»: дуздон, яъне касоне ки дуздӣ мекунанд.

1. Тафсири оят:

Бародарони Юсуф ба мардуми Миср рӯ оварда, ба Худои Таоло савганд ёд карданд ва гуфтанд: шумо хубам медонед ва ба чашми худ дидаед, ки мо ба ин сарзамин на барои фасодкорӣ ва харобиву бадкорӣ омадаем. Рафтору кирдори мо низ ба шумо равшан сохт, ки мо мардуми росткор ва амонатдор ҳастем. Мо ҳаргиз дар тамоми умри худ дуздӣ накардаем ва аз чунин кори зишт барӣ ҳастем. Пас чӣ гуна шумо моро ба дуздӣ айбдор мекунед, дар ҳоле ки ҳаёти мо ба покӣ ва ростӣ гувоҳӣ медиҳад?

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят нишон медиҳад, ки покӣ ва амонатдории инсон метавонад ба гувоҳии зидди туфони туҳмат табдил ёбад; мардум аз рафтори некӯи шахс ба покии ӯ пай мебаранд.

— Қасам ёд кардан ба номи Худо барои исботи ростӣ ва рафъи туҳмат ҷоиз ва судманд аст, ба шарте ки рост бошад.

— Ин оят моро тарғиб мекунад, ки дар ҳаёти худ покдоманӣ, ростқавлӣ ва амонатдориро пеша кунем, то мардум ба мо эътимод пайдо кунанд ва дини Исломро некӯ бинанд.

— Сабри бародарони Юсуф ва муносибати некӯи онҳо дар ҳолати туҳмат ба мо дарс медиҳад, ки ҳангоми бадномӣ бо далел ва ростӣ аз худ дифоъ кунем, на бо хашму тундӣ.

— Ин ҳодиса бори дигар собит мекунад, ки Қуръони Карим китоби ҳидоят ва ростӣ аст ва дар он ҳикматҳои бузург барои ҳаёти инсон ниҳон аст; пас биёед ба он рӯ оварем ва аз он пайравӣ кунем.