Сураи Ибрахим — Оят 18

1. Маъонии калимаҳои муҳим:

• مَثَلُ: мисол, ҳолат, сифат.
• كَفَرُوا بِرَبِّهِمْ: ба Парвардигорашон куфр оварданд, яъне имон наоварданд ва ё ширк варзиданд.
• رَمَادٍ: хокистар.
• اشْتَدَّتْ بِهِ الرِّيحُ: бод онро ба шиддат бардошт ва пароканда кард.
• يَوْمٍ عَاصِفٍ: рӯзи тӯфонӣ, рӯзе ки бод сахт мевазад.
• لَا يَقْدِرُونَ: қодир нестанд, дастрасӣ надоранд.
• مِمَّا كَسَبُوا: аз он чизе ки дар дунё ба даст оварданд.
• الضَّلَالُ الْبَعِيدُ: гумроҳии дур, яъне роҳи нодуруст ва гумроҳии хеле дур аз ҳақ.

1. Тафсири оят:

Ин оят ҳолати аъмоли некӯкории кофиронро баён мекунад. Худованд мефармояд, ки мисоли аъмоли касоне ки ба Парвардигорашон куфр оварданд, мисли хокистар аст, ки бод дар рӯзи тӯфонӣ онро ба шиддат бардошта, пароканда мекунад ва аз он ҳеҷ асар намемонад. Ҳамин тавр, аъмоли некӯи онҳо, монанди садақа, эҳсон, кӯмак ба заифон ва пайвандии хешовандӣ, ҳангоме ки бо куфр ва ширк омехта шавад, дар рӯзи қиёмат ба онҳо ҳеҷ фоидае намерасонад. Онҳо аз он чи дар дунё ба даст овардаанд, наметавонанд чизе ба даст оранд ва аз он баҳравар шаванд. Ин амалҳое, ки бар асоси имон ва ихлос бунёд нашудаанд, гумроҳии дуру дароз аз роҳи рост аст.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят ба мо меомӯзад, ки ҳар амали некӯ бояд бар асоси имон ба Худованд ва ихлос барои Ӯ бошанд, то дар охират қабул шаванд.
• Некӯкорӣ ба танҳоӣ бе имон мисли хокистарест, ки бод онро мебарад; пас бояд аввал имонро дар дил устувор кунем.
• Ин оят огоҳист, ки куфр метавонад савобҳои амалҳои некро нест кунад, бинобар ин бояд аз ширк ва куфр эҳтиёт кунем.
• Худованд одил аст ва ҳеҷ амалеро беподош намегузорад, аммо амали беимон дар охират фоидае надорад.
• Ин оят моро ба сӯи тавба ва баргардонидан ба сӯи имон ва ислоҳи амалҳо ташвиқ мекунад, то аз гумроҳии дур наҷот ёбем.
• Инчунин, ин оят ҳикмати Худовандро нишон медиҳад, ки чӣ гуна амалҳои беасосро беарзиш мегардонад ва моро ба сӯи амали солеҳ бо нияти пок ҳидоят мекунад.