Сураи Ибрахим — Оят 17

1. Маънои калимаҳо:

• يَتَجَرَّعُهُ: онро пай дар пай менӯшад ва ба зӯр фурӯ мебарад.
• يُسِيغُهُ: онро ба осонӣ фурӯ намебарад ва аз гулӯяш намегузарад.
• وَرَائِهِ: дар пеши рӯйи он ва дар интизори он.

1. Тафсири оят:

Ин оят ҳолати сахти аҳли дӯзахро тасвир мекунад. Онҳо моеъи пурқай ва талхеро, ки аз бадани аҳли дӯзах ҷорӣ мешавад, бо машаққати зиёд мекӯшанд, ки бинӯшанд, аммо аз шиддати талхӣ, гармӣ ва бадбӯии он қодир нестанд, ки онро ба осонӣ фурӯ баранд. Ҳар лаҳза онро ба зӯр фурӯ мебаранд, вале аз гулӯяш намегузарад. Аз шиддати азобу уқубат аз ҳар тараф нишонаҳои марг ба ӯ меояд ва гӯё марг ӯро аз ҳама ҷониб иҳота кардааст, аммо намемирад, то ки аз ин азоб ором ёбад. Балки зинда мемонад ва азобро то абад таҳаммул мекунад. Ва дар пеши рӯйи ӯ ҳамеша азоби дигари сахттар ва вазнинтар интизор аст, ки он ҷовидона дар оташи дӯзах будан аст.

1. Фоидаҳо:

• Ин оят нишон медиҳад, ки азоби охират воқеӣ ва сахт аст ва касе аз он наметавонад фирор кунад.
• Мӯъмин бояд дар дунё аз корҳое, ки ба азоби дӯзах мерасонанд, эҳтиёт кунад ва ба сӯйи тоъату ибодат рӯй оварад.
• Ин оят раҳмату адолати Худоро нишон медиҳад, ки огоҳии пешакӣ додааст, то инсон тавба кунад ва ба роҳи рост баргардад.
• Қуръон бо тасвирҳои равшан ва таъсирбахш инсонро ба андеша водор мекунад, ки ба ҷои пайравӣ аз ҳавои нафс, ба сӯйи некӣ ва савоб гаройад.
• Инсон бояд қадри неъмати ҳаёт ва имкони тавбаро дар дунё бидонад, зеро дар охират дигар имкони ҷуброн нест.