Сураи Ибрахим — Оят 48

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• تُبَدَّلُ: иваз карда мешавад, тағйир дода мешавад.
• بَرَزُوا: берун омаданд, зоҳир шуданд, аз қабрҳо бархостанд.
• الْقَهَّار: Ғолибе, ки ҳама чизро мағлуб мекунад ва касе бар Ӯ ғолиб намешавад.

1. Тафсири оят:

Ин оят дар бораи рӯзи қиёмат аст, рӯзе ки Худованд интиқоми худро аз душманонаш мегирад. Дар он рӯз ин замин ба замини дигаре табдил дода мешавад — замине сафед ва пок монанди нуқра. Осмонҳо низ ба осмонҳои дигар иваз карда мешаванд: офтобу моҳ нест мешаванд ва ҳолаташон тағйир меёбад. Ҳамаи одамон аз қабрҳо зинда бархоста, бо ҷисмҳо ва аъмоли худ зоҳир мешаванд, то дар пеши Худованди Ягона — ки танҳо Ӯ соҳиби подшоҳӣ ва азамат аст — барои ҳисоб биистанд. Ӯ Ғолиби мутлақ аст, ки ҳама чизро мағлуб мекунад ва касе бар Ӯ ғолиб намешавад.

1. Фоидаҳо:

• Ин оят моро ба ёди рӯзи қиёмат меорад, ки ҳамаи мо барои ҳисоб ба пеши Худованд бармегардем. Ин боиси он мешавад, ки дар ҳаёт некӣ кунем ва аз бадӣ дурӣ ҷӯем.
• Худованди Ягона ва Ғолиб будани Ӯ тасаллии дили мӯъминон аст: ҳарчанд дар дунё золимон қудрат дошта бошанд ҳам, дар рӯзи қиёмат ҳама ба адолати Худо таслим мешаванд.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки дунё фониист ва ҳаёти ҳақиқӣ ҳаёти охират аст. Пас бояд барои он рӯз тайёрӣ бинам ва амалҳои нек анҷом диҳем.
• Ёдоварии он ки ҳамаи одамон — новобаста аз мақому манзалат — дар пеши Худо баробар меистанд, ба мо ҳисси адолат ва бародарӣ меомӯзад ва моро ба ислом ва Қуръон наздиктар мегардонад.