Сураи Ибрахим — Оят 49

1. Маънои калимаҳо:

• المُجْرِمِينَ: гунаҳкорон, яъне кофирон ва мушрикон.
• مُّقَرَّنِينَ: ба ҳам басташуда, дасту пои якдигар алоқаманд кардашуда.
• الْأَصْفَادِ: занҷирҳо ва қайдҳо; ягонаи он «صَفَد» аст.

1. Тафсири оят:

Дар рӯзи қиёмат ту — эй Паёмбар — гунаҳкоронро мебинӣ, ки бо занҷирҳо ба ҳам баста шудаанд. Дастҳо ва пойҳояшон бо қайдҳо ба гарданашон алоқаманд карда шудааст. Онҳо дар ҳолати хорӣ ва сархамӣ қарор доранд. Ин гунаҳкорон касоне ҳастанд, ки ба Худо куфр овардаанд ва ба Ӯ ширк кардаанд. Ҳамчунин онҳо бо шайтонҳои худ ба ҳам баста мешаванд. Либосҳои онҳо аз қатрон — моддаи бағоят оташгиранда — хоҳад буд ва оташ чеҳраҳои торикашонро мепӯшад. Ин ҳама азоби сахт барои он аст, ки онҳо дар дунё аз фармони Худо сарпечӣ карда, ба гуноҳҳо машғул шуданд.

1. Фоидаҳо:

• Ин оят оқибати бади гуноҳ ва куфрро нишон медиҳад, ки инсонро аз роҳи нодуруст боздорад.
• Адолати Худо дар рӯзи қиёмат комил аст: ҳар кас сазои амали худро мебинад.
• Инсон бояд дар дунё ба Худо тавба кунад ва аз гуноҳ дурӣ ҷӯяд, то аз чунин азоб наҷот ёбад.
• Қуръон моро огоҳ мекунад, ки ҳаёти дунё гузаро аст ва ҳаёти охират ҷовидон аст; пас бояд барои охират тайёрӣ бинад.
• Ин оят инсонро ба сӯи имон ва амали солеҳ тарғиб мекунад, то дар рӯзи қиёмат дар ҳолати хорӣ ва бастагӣ набошад, балки дар неъматҳои ҷовидонӣ қарор гирад.