سورت نحل — آیت 119

د کلمو معناګانې:

• السُّوءَ: بدي کارونه، ګناهونه او معاصي.
• بِجَهَالَةٍ: د ناپوهۍ او جهالت په حالت کې، يعني د دې خبرې نه خبرتیا چې دا کار څه عاقبت او سزا لري.
• تَابُوا: توبه وکړه، له ګناهونو بېرته رجوع وکړه.
• أَصْلَحُوا: خپل عملونه او حالتونه سم کړل، د توبې پر استقامت ولاړ شول.

د آیت تفسیر:

بیا ستا رب (ای رسوله!) د هغو کسانو په اړه چې بدي او ګناهونه یې کړي دي، په داسې حال کې چې د هغې د عاقبت او د الله د قهر د راپارولو په اړه ناپوه وو — او هر هغه څوک چې ګناه کوي، که په خطا وي او که په عمد، نو د دې لحاظه جاهل دی که څه هم د حرام والي په اړه پوه وي — بیا یې له دې ګناهونو وروسته توبه وکړه او خپل ځانونه او خپل عملونه یې سم کړل، نو بېشکه ستا رب د دې توبې او اصلاح نه وروسته د دوی لپاره ډېر بخښونکی او ډېر مهربان دی. هغه د دوی ګناهونه بخښي او پر دوی رحم کوي.

فايدې او سبقونه:

1. د الله تعالی رحمت ډېر پراخ دی؛ هغه د خپلو بنده ګانو د توبې په اړه تل خوشحاله دی او دوی ته د بخښنې وعده ورکوي.
2. هر څوک چې ګناه کوي، که څه هم عالم وي، د جهالت په حالت کې یې کړې وي؛ ځکه که هغه د ګناه د بدو عاقبتونو پوره پوهه لري، نو هیڅکله به یې ونه کړي.
3. توبه یوازې په ژبه نه ده، بلکې له ګناه څخه بېرته راتلل، پرې پښېمانه کېدل او د عملونو اصلاح کول هم پکې شامل دي.
4. دا آیت د هغو کسانو لپاره لوی زېری دی چې په ګناهونو کې ډوب شوي، خو غواړي بېرته الله ته رجوع وکړي؛ دوی باید ناامیده نه شي، ځکه الله د توبې وروسته بخښنه او رحمت ژمنه کړې ده.
5. اصلاح د توبې لازمه برخه ده؛ یوازې د ګناه پرېښودل کافي نه دي، بلکې باید خپل حالتونه او عملونه هم سم کړي ترڅو توبه قبوله شي.