Сураи Ан-Нахль — Оят 119

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• السُّوءَ: гуноҳ, бадӣ, ки кори зишт ва нописандида аст.
• بِجَهَالَةٍ: аз рӯи нодонӣ, яъне бе донистани оқибати гуноҳ ё сабук шуморидани он.
• تَابُوا: тавба карданд, яъне аз гуноҳ баргаштанд ва ба сӯи Худо рӯ оварданд.
• أَصْلَحُوا: ислоҳ карданд, яъне амалҳои хешро дуруст карданд ва дар роҳи рост қарор гирифтанд.
• غَفُورٌ: бахшанда, пӯшандаи гуноҳҳо.
• رَحِيمٌ: меҳрубон, раҳмкунанда.

1. Тафсири оят:

Пас аз он ки Худованд ҳолати кофирон ва саркашонро баён кард, дар ин оят умедворӣ ва раҳматро ба бандагони гуноҳкор нишон медиҳад. Мефармояд: эй Паёмбар, Парвардигори ту барои он касоне, ки гуноҳ ва бадӣ карданд аз рӯи нодонӣ — яъне оқибати онро намедонистанд ё онро сабук мешумурданд — ва ҳар гуноҳкор ба ин эътибор нодон аст, гарчанде ки ҳукми ҳаромро донад — сипас аз он гуноҳ тавба карданд ва ба сӯи Худо баргаштанд ва амалҳои хешро ислоҳ карданд, яъне дар роҳи рост устувор шуданд ва корҳои некро идома доданд, Парвардигори ту баъд аз тавба ва ислоҳи онҳо омурзанда ва меҳрубон аст. Яъне Худо гуноҳҳои онҳоро мепӯшад ва онҳоро дар роҳи ҳидоят дастгирӣ мекунад ва ба некӣ подош медиҳад.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меояд ва одамонро ба ислом ва Қуръон меҳрубон мекунад:

• Дар ин оят раҳмати Худо ва омӯрзиши Ӯ ба бандагони тавбакунанда ба таври возеҳ нишон дода шудааст, ки ин дили инсонро ба умедворӣ ва бозгашт ба сӯи Худо гарм мекунад.
• Ислом роҳи тавба ва ислоҳро кушодааст; ҳар кас, ки хато кард, метавонад баргардад ва Худо ӯро мебахшад.
• Нодонӣ ва бехабарӣ аз оқибати гуноҳ сабаби асосии афтодан ба хатост, вале донистан ва тавба кардан роҳи наҷот аст.
• Тавба танҳо пушаймонӣ нест, балки бояд бо ислоҳи амал ва дуруст кардани рафтор ҳамроҳ бошад.
• Худованд на танҳо гуноҳро мебахшад, балки ба бандаи тавбакунанда раҳм мекунад ва ӯро дар роҳи рост дастгирӣ менамояд.
• Ин оят ба ҳамаи одамон, хусусан ба онҳое, ки аз гуноҳ хаста шудаанд, паёми умед мерасонад, ки ҳеҷ гоҳ аз раҳмати Худо ноумед нашаванд ва ба сӯи Ӯ баргарданд.