سورت نحل — آیت 120

د مهمو کلمو معنا:

• أُمَّةً: دلته معنا یو بشپړ امام، د خیر ټول ښه صفات په ځان کې راغونډ کړونکی، او د خلکو لپاره د پیروي وړ څارنوال دی.
• قَانِتًا: ډېر اطاعت کوونکی، په دوامداره توګه د الله تعالی فرمانبردار، او په عبادت کې اخلاص لرونکی.
• حَنِيفًا: له ټولو باطلو دینونو او عقیدو څخه په بشپړه توګه لیرې، او د توحید (د یو الله عبادت) په لور میلان کوونکی.

د آیت تفسیر:

الله تعالی په دې آیت کې د خپل پیغمبر حضرت ابراهیم علیه السلام ستاینه کوي او وایي چې هغه یوازې یو سړی و، خو د خپل کمال له امله د یوې بشپړې ټولنې (امت) په څېر و. هغه د خیر ټول ښه صفات په ځان کې راغونډ کړي وو، او د الله تعالی په اطاعت کې یې دومره دوام درلود چې تل یې د هغه حکمونو ته غاړه ایښې وه. هغه له هر باطل او دروغه دین څخه لیرې و، او یوازې د اسلام (توحید) پر لور یې مخه کړې وه. هغه هیڅکله له مشرکانو څخه نه و، نه په پټه او نه په ښکاره. دا خبره د هغو کسانو د رد لپاره ده چې ادعا کوي د ابراهیم علیه السلام پر ملت دي، خو په حقیقت کې له هغه لارې څخه انحراف کوي.

د آیت څخه ترلاسه شوې ګټې:

1. د یو سړي کمال کولای شي هغه د ټولې ټولنې په کچه لوړ کړي؛ نو هر مسلمان باید هڅه وکړي چې په خپل ځان کې د خیر صفات پیاوړي کړي ترڅو د نورو لپاره نمونه شي.
2. د الله تعالی اطاعت باید دوامداره وي، نه یوازې په ځینو وختونو کې؛ ځکه چې حضرت ابراهیم علیه السلام تل قانت (فرمانبردار) و.
3. له هر ډول شرک او باطل عقیدې څخه بشپړه لیرې والی د ایمان اساس دی، او مسلمان باید تل له توحید سره تړلی وي.
4. دا آیت موږ ته ښیي چې د اسلام لار هماغه د ابراهیم علیه السلام لار ده، او هر څوک چې ادعا کوي د هغه پیروي کوي، باید د هغه په څیر له شرکه پاک او د الله اطاعت کونکی وي.