Suurah An-Nahl — Aayad 119

Macnaha ereyada:

• بِجَهَالَةٍ: waa inuu qofku falay dembiga isagoo jaahil ah cawaaqibkiisa, ama uusan u maleeynin inuu yahay dembi weyn, xataa haddii uu garanayo xaaraamnimadiisa.
• أَصْلَحُوا: waxay ka dhigan tahay inay toosiyaan nafahooda iyo camalkooda, kuna istiqamaan toobadda.

Tafsiirka Aayadda:

Marka xigta, Nabiyow, Rabbigu wuxuu u dhaafid badan yahay, una naxariis badanyahay kuwa camal xun sameeya iyagoo jaahil ah — taasoo macneheedu yahay in qofkasta oo dembi fala, ha ahaado mid ula kac ah ama qalad, uu ku xisaabtami karo jaahiliyad marka loo eego cawaaqibka dembiga iyo inuu ka xun yahay Rabbiga. Kadibna ay toobad keenaan oo ay u noqdaan Eebe, isla markaana ay hagaajiyaan nafahooda iyo camalkooda, kana dheeraadaan waxyaalaha xunxun ee ay horay u sameeyeen. Rabbigu wuxuu uga dhaafi doonaa dembiyadooda, una naxariisan doonaa, maxaa yeelay toobaddu waxay tirtirtaa dembiyadii hore, Eebana waa mid u dhaafid badan oo naxariis badani kuwa toobad keena.

Faa'iidooyin laga qaadan karo aayadda:

1. Bishaarada weyn ee toobadda: Aayaddani waxay ku bishaaraynaysaa mu'miniinta in Ilaahay u dhaafid badan yahay, waligoodna aysan ka quusanin naxariista Eebe, xataa haddii ay aad u badnaadeen dembiyadoodu.
2. Jaahilnimada dembilaha: Qofkii dembi fala wuxuu ku xisaabtami karaa jaahil, sababtoo ah hadduu ogaan lahaa cawaaqibka xun ee dembiga iyo ciqaabta Eebe, kama uu dhici lahaa. Tani waxay ku dhiirigelinaysaa dadka inay ka fikiraan cawaaqibka camalkooda.
3. Toobaddu ma aha oo kaliya ka noqosho dembiga, ee waa hagaajin: Toobaddu waxay u baahan tahay in qofku ka toobad keeno dembiga, isla markaana uu hagaajiyo camalkiisa, oo uu ku beddelo wanaagga, si uu u noqdo qof Eebe u hoggaansama.
4. Naxariista Eebe ayaa gaar ah kuwa toobad keena: Eebe wuxuu yahay dhaafid iyo naxariis badan, laakiin naxariistiisa gaar ahaaneed waxay kuwa toobad keena oo camalka hagaajiya, taasoo muujinaysa in toobaddu tahay sababta ugu weyn ee u dhowaanshaha Eebe.