Сураи Ан-Нахль — Оят 12

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• سَخَّرَ (саххара): ром кард, мутеъ гардонд, ба хидмати касе овард.
• مُسَخَّرَاتٌ (мусаххарот): ромшудаҳо, мутеъгардидаҳо, итоаткунандаҳо.
• بِأَمْرِهِ (би-амриҳ): бо фармон ва иродаи Ӯ.
• آيَاتٍ (оят): нишонаҳо, далелҳо, аломатҳои равшани қудрати Худо.
• لِقَوْمٍ يَعْقِلُونَ (ли-қавмин яъқилун): барои мардуме, ки ақл меварзанд ва андеша мекунанд.

1. Тафсири оят:

Худованди Мутаъол ба бандагони худ неъматҳои бузургро ато кардааст ва барои онҳо шабу рӯз, офтобу моҳтоб ва ситорагонро ром гардондааст. Шабро барои он офаридааст, ки мардум дар он ором гиранд ва аз хастагии рӯз бароҳат шаванд; рӯзро барои он, ки дар он кору кӯшиш кунанд ва ризқу рӯзии худро ба даст оваранд. Офтобро барои онҳо ром кардааст, ки равшанӣ ва гармӣ мебахшад ва ҳаёти ҷондорон ба он вобаста аст; моҳро низ ром гардондааст, ки нур меафшонад ва мардум тавассути он ҳисоби солҳо ва моҳҳоро муайян мекунанд. Ситорагон низ бо фармони Худо барои инсонҳо ромшудаанд: мардум дар торикии хушкӣ ва баҳр роҳи худро тавассути онҳо меёбанд, вақтҳоро муайян мекунанд ва аз манфиатҳои дигари онҳо баҳра мегиранд.

Ҳамаи ин ромгардониҳо ва неъматҳо нишонаҳои равшани қудрат ва ҳикмати Худованд ҳастанд. Аммо ин нишонаҳоро танҳо он мардуме дарк мекунанд, ки ақли худро кор мефармоянд, андеша мекунанд ва аз ин офаринишҳо ба Холиқи худ роҳ меёбанд. Касоне, ки бо чашми ғафлат ба ин ҷаҳон менигаранд, аз ин далелҳои бузург баҳра намегиранд.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меоянд:

• Худованд ҷаҳони офаринишро ба хидмати инсон ром кардааст ва ин нишонаи меҳрубонии Ӯ ба бандагонаш аст.
• Шабу рӯз, офтобу моҳ ва ситорагон ҳама бо фармони Худо идора мешаванд ва ҳеҷ яке аз онҳо аз иродаи Ӯ берун нест.
• Инсон бояд дар бораи ин неъматҳо андеша кунад ва аз онҳо барои шинохтани Холиқи худ истифода барад.
• Ислом дини ақл ва андеша аст; он мардумро ба тафаккур ва тадаббур дар офариниш даъват мекунад.
• Ҳар касе, ки бо ақл ва инсоф ба ин ҷаҳон назар кунад, ба бузургии Худованд ва ростӣ будани дини Ӯ бештар бовар мекунад.
• Шукргузорӣ ба ин неъматҳо вазифаи ҳар бандаи муъмин аст, зеро ҳамаи онҳо барои осоишу некӯаҳволии мо офарида шудаанд.