Сураи Ан-Нахль — Оят 22

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

— «إِلَٰهُكُمْ»: Маъбуди шумо, яъне касе ки сазовори парастиш аст.

— «إِلَٰهٌ وَاحِدٌ»: Маъбуди ягона, ки шарику ҳамто надорад.

— «مُّنكِرَةٌ»: Инкоркунанда, яъне дилҳое ки ҳақро рад мекунанд.

— «مُّسْتَكْبِرُونَ»: Мутакаббирон, яъне касоне ки аз қабули ҳақ гарданкашӣ мекунанд.

1. Тафсири оят:

Маъбуди ҳақиқии шумо Худои ягона аст, ки ҳеҷ шарик ва ҳамтое надорад. Ӯ танҳо сазовори парастиш аст ва ғайр аз Ӯ ҳеҷ кас ба ин мартаба намерасад. Аммо касоне ки ба рӯзи қиёмат ва ҳисобу китоби охират бовар надоранд, дилҳошон ягонагии Худоро инкор мекунанд ва ҳақро намепазиранд. Сабаби ин инкор он аст, ки онҳо аз ҷазои Худо наметарсанд ва ба ҳисобу китоб боварӣ надоранд. Онҳо ҳамчунин мутакаббиронанд ва аз рӯи худписандӣ аз қабули ҳақ ва итоат ба Худо сар мекашанд. Пас, инкор ва гарданкашии онҳо аз ҷаҳл ва кибр сарчашма мегирад, на аз далели дуруст.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд:

— Ин оят моро ба тавҳид, яъне ба ягонагии Худо ва парастиши танҳо Ӯ даъват мекунад, ки ин асоси дини ислом аст.

— Имон ба рӯзи қиёмат ва ҳисобу китоб охират дар дилҳо таъсири бузург дорад: касе ки ба ҷазои Худо бовар дорад, ҳақро инкор намекунад ва гарданкашӣ намекунад.

— Кибру худписандӣ монеи қабули ҳақ мешавад; барои ҳамин бояд фурӯтан бошем ва ҳақро бипазирем.

— Ин оят нишон медиҳад, ки инкори ҳақ аксар вақт аз набудани тарс аз Худо ва аз кибр сар мезанад, на аз камбуди далел.

— Ва оят моро тарғиб мекунад, ки ба Худои ягона имон оварем, ба охират бовар кунем ва аз кибр дурӣ ҷӯем, то аз зумраи муъминон бошем ва сазовори раҳмати Худо гардем.