Сураи Ан-Нахль — Оят 23

1. Маънои калимаҳои мушкили оят:

— «لَا جَرَمَ»: ба таври қатъӣ, ҳаққан, бешак.

— «يُسِرُّونَ»: он чи пинҳон медоранд, дар дилҳояшон ниҳон мекунанд.

— «يُعْلِنُونَ»: он чи ошкор месозанд ва ба забон меоранд.

— «الْمُسْتَكْبِرِينَ»: онҳое, ки аз ибодат ва итоати Худо такаббур мекунанд ва худро аз бандагии Ӯ болотар медонанд.

1. Тафсири оят:

Ба ростӣ ва бешак, Худованди мутаъол ҳамаи корҳоеро, ки инҳо пинҳонӣ анҷом медиҳанд ва ҳамаи амалҳоеро, ки ошкоро содир мекунанд, ба таври комил медонад. Ҳеҷ чиз аз дониши Ӯ пинҳон намемонад, хоҳ дар дил бошад, хоҳ бар забон, хоҳ дар амал. Ӯ ҳамаро медонад ва дар рӯзи қиёмат ҳар касро ба мувофиқи амалаш ҷазо медиҳад. Сипас Худованд хабар медиҳад, ки Ӯ такаббуркунандагонро дӯст намедорад — яъне онҳоеро, ки аз ибодати Ӯ ва фурӯтанӣ ба Ӯ сар мекашанд ва худро бузург мешуморанд. Ин ҳукм ҳам кофиронро ва ҳам муъминонро дар бар мегирад: ҳар касе ки такаббур варзад, аз муҳаббати Худо маҳрум мешавад. Пас Худованд такаббурандагонро дӯст намедорад, балки ба онҳо сахт хашм мегирад ва онҳоро сазовори ҷазои дардовар мегардонад.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд ва одамонро ба Ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

— Ин оят нишон медиҳад, ки Худо ҳама чизро медонад, ҳатто ниятҳои пинҳонии дилҳоро. Ин боиси он мегардад, ки инсон дар ҳузури Худо самимона бошад ва амалҳои некро танҳо барои ризои Ӯ анҷом диҳад.

— Худованд одил аст ва ҳар амалро, хоҳ нек, хоҳ бад, ҷазо медиҳад. Ин ба инсон умед ва таскин мебахшад, ки ҳеҷ некии ӯ беподош намемонад ва ҳеҷ бадии дигарон беҷазо намемонад.

— Такаббур дар назди Худо сабаби маҳрум шудан аз муҳаббати Ӯст. Ин оят моро тарбият мекунад, ки фурӯтан бошем, зеро фурӯтанӣ сабаби наздикӣ ба Худо ва ба даст овардани муҳаббати Ӯст.

— Ислом дини фурӯтанӣ ва итоат аст, на дини такаббур ва саркашӣ. Ҳар касе ки ин роҳро интихоб кунад, ба саодати дунявӣ ва ухравӣ мерасад.

— Қуръон бо чунин оятҳо дилҳоро равшан мекунад ва инсонро ба худшиносӣ ва худсозӣ даъват менамояд, то ки дар дунё ва охират комёб гардад.