سورت نحل — آیت 53

د کلمو معناګانې:

• نعمت: هغه څه چې پرې انسان خوشحاله وي، لکه روغتيا، خواړه، اولاد، امنيت او داسې نور.
• الضر: تکليف او سختي، لکه ناروغي، بېوزلي، قحطي او مصيبت.
• تجأرون: په ژړا او زارۍ سره دعا کول، او له الله څخه مرسته غوښتل.

د آيت تفسير:

اى خلقو! هره هغه نعمت چې تاسو يې لرئ — که د هدايت نعمت وي، که د روغتيا، که د رزق او روزۍ، که د اولاد او امنيت — نو دا ټول د الله تعالی له لوري دي، نه د بل چا. الله تعالی همدا يو دی چې تاسو ته دا نعمتونه درکړي دي، او هغه يې چې وغواړي بېرته اخلي.

خو کله چې تاسو ته تکليف او سختي درورسېږي — لکه ناروغي، فقر، قحطي يا بل ډول مصيبت — نو تاسو بې له شکه يوازې الله ته مخ اړوئ، او په ژړا او زارۍ سره له هغه څخه د خلاصون غوښتنه کوئ. دا په دې دلالت کوي چې ستاسو زړونه په فطرت پوهېږي چې نعمت ورکوونکی او تکليف لرې کوونکی يوازې الله دی، نه بل څوک.

نو کله چې تاسو په سختيو کې له الله پرته بل چا ته نه ځئ، نو ولې په خوشحالۍ او نعمتونو کې له هغه پرته نورو ته عبادت کوئ؟ هغه څوک چې نعمت ورکوي او تکليف لرې کوي، همدا يو د عبادت او بندګۍ وړ دی.

فايدې:

1. دا آيت مونږ ته ښيي چې ټول نعمتونه له الله تعالی څخه دي، نو بايد تل د هغه شکر ادا کړو او له هغه څخه مننه وکړو.
2. کله چې مصيبت راشي، نو بايد يوازې الله ته دعا وکړو، ځکه هغه يوازې دی چې کولای شي تکليف لرې کړي.
3. دا آيت د توحيد په اړه زمونږ پوهه پیاوړې کوي — چې عبادت او بندګي يوازې د الله لپاره ده، ځکه هغه هم نعمت ورکوي او هم تکليف لرې کوي.
4. انسان بايد په خوشحالۍ او غم دواړو کې له الله سره اړيکه وساتي، او په هر حالت کې د هغه یاد وکړي.