Sura An-Nahl — Werset 69

Znaczenie wybranych słów:

• fa-slukī – „podążaj” (nakaz skierowany do pszczoły), czyli „przemierzaj” i „wchodź na drogi”.
• subla rabbiki – „drogi twego Pana”, czyli ścieżki, które Bóg uczynił dostępnymi i łatwymi dla pszczoły.
• dhululan – „z pokorą i uległością”, to znaczy, że drogi te są dla pszczoły łatwe i podporządkowane, mimo że są trudne i odległe.
• sharābun – „napój”, a chodzi tutaj o miód, który jest wydzieliną z wnętrza pszczoły.
• mukhtalifun alwānuhu – „różnorodne w kolorach” – od białego, przez żółty, po czerwony i inne barwy.

Tafsir (wyjaśnienie) wersetu:

Następnie Bóg – Wysławiony i Najwyższy – nakazał pszczole, aby żywiła się wszelkiego rodzaju owocami, zarówno słodkimi, jak i kwaśnymi czy gorzkimi, a następnie, aby podążała drogami wyznaczonymi jej przez Pana – drogami, które Bóg uczynił dla niej łatwymi i dostępnymi, mimo że prowadzą przez góry, drzewa i odległe miejsca. Dzięki temu pszczoła nie błądzi i zawsze potrafi wrócić do swojego ula.

Z wnętrza tych pszczół wydobywa się napój – miód – o różnych kolorach: białym, żółtym, czerwonym i innych. W tym miodzie Bóg umieścił uzdrowienie dla ludzi z wielu chorób. Nie oznacza to jednak, że miód leczy każdą chorobę i każdego człowieka, lecz jest on lekarstwem, które – podobnie jak inne środki lecznicze – przynosi ulgę w niektórych dolegliwościach, zgodnie z wolą Boga.

Zaprawdę, w tym, co Bóg natchnął pszczołę, w jej zachowaniu, w tym, co z niej wychodzi, i w różnorodności kolorów miodu, kryje się wyraźny dowód na potęgę Boga, Jego mądrość i doskonałe kierowanie sprawami stworzenia – dla ludzi, którzy się zastanawiają i rozmyślają nad tym, co ich otacza, i którzy wyciągają wnioski z tych znaków.

Korzyści płynące z wersetu:

1. Werset ten ukazuje doskonałość Bożego stworzenia i precyzję, z jaką Bóg kieruje nawet najmniejszymi istotami, takimi jak pszczoła – co skłania człowieka do refleksji nad wielkością Stwórcy.
2. Zwraca uwagę na błogosławieństwo, jakim jest miód – naturalny napój i lekarstwo – zachęcając ludzi do korzystania z tego, co Bóg stworzył, oraz do poszukiwania leczenia w sposób dozwolony.
3. Uczy pokory i zaufania Bogu – pszczoła podąża drogami wyznaczonymi przez Pana, a człowiek powinien podobnie podążać drogą Bożego prowadzenia, ufając, że Bóg ułatwia mu to, co dla niego dobre.
4. Werset ten jest zaproszeniem do myślenia i kontemplacji nad światem przyrody, co prowadzi do umocnienia wiary i miłości do Boga, który nie pozostawił człowieka bez znaków i dowodów swojej mocy i miłosierdzia.