Сураи Ан-Нахль — Оят 7

1. Маънои калимаҳои душворфаҳм:

• أَثْقَالَكُمْ — бори гарону саҳми шумо, яъне молу асбобу борҳои вазнини сафар.
• بَلَدٍ — шаҳр ё сарзамине, ки ба он сафар мекунед.
• بَالِغِيهِ — расидан ба он ҷой.
• بِشِقِّ الْأَنفُسِ — бо машаққату ранҷи сахти ҷон, яъне танҳо бо заҳмати зиёд ва хаста шудани нафас.
• رَءُوفٌ — бисёр меҳрубон, дилсӯз.
• رَحِيمٌ — бахшояндаву раҳмкунанда.

1. Тафсири оят:

Аллоҳи таъоло дар ин оят ба бандагони худ неъмати бузурги худро ёдовар мешавад: ҳайвонҳое, ки Ӯ барои шумо офаридааст, борҳои вазнини шуморо дар сафарҳои дур бардошта, ба шаҳру сарзаминҳое мерасонанд, ки шумо худатон танҳо бо заҳмати сахт ва машаққати ҷонӣ метавонистед ба онҳо бирасед. Агар ин чорпоён намебуданд, расидан ба чунин ҷойҳои дур барои шумо бисёр душвор ва ҳатто ғайриимкон буд. Пас ин ки Аллоҳ чунин воситаҳои нақлиётро барои шумо муҳайё кардааст, нишонаи меҳрубонӣ ва раҳмати Ӯст нисбати шумо. Ҳамоно Парвардигори шумо нисбат ба бандагонаш бисёр дилсӯз ва бахшоянда аст, ки ин ҳама асбобу воситаҳоро барои осонии зиндагӣ ва сафарҳои шумо тайёр кардааст.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят моро водор мекунад, ки неъматҳои Аллоҳро, аз ҷумла ҳайвоноти боркаш ва воситаҳои нақлиётро, ки барои осонии зиндагии мо хизмат мекунанд, қадр кунем ва барои онҳо ба Аллоҳ шукр гӯем.
• Меҳрубонӣ ва раҳмати Аллоҳ нисбати бандагонаш бениҳоят васеъ аст; Ӯ ҳатто воситаҳои сафару ҳаракатро барои мо муҳайё кардааст, то зиндагии мо осон гардад.
• Ин оят моро ташвиқ мекунад, ки ба Аллоҳи Раҳим боварӣ дошта бошем ва дар ҳамаи корҳо ба Ӯ таваккал кунем, зеро Ӯ Парвардигори дилсӯзу меҳрубон аст.
• Шукргузорӣ дар баробари неъматҳо боиси зиёд шудани онҳо ва ҷалби бештари раҳмати Аллоҳ мегардад.
• Ин оят исломро дини осонӣ ва раҳмат нишон медиҳад, ки ҳадафи он осон кардани зиндагии инсон ва ҳидояти ӯ ба роҳи рост аст.