Сураи Ан-Нахль — Оят 8

1. Маънои калимаҳо:

• الْخَيْلَ: аспҳо.
• الْبِغَالَ: хачирҳо (фарзанди аспу хар).
• الْحَمِيرَ: харҳо.
• زِينَةً: зебу зинат, ороиш.
• لِتَرْكَبُوهَا: то ки бар онҳо савор шавед.

1. Тафсири оят:

Аллоҳи таъоло ба бандагони худ неъматҳои бузурги худро ёдовар мешавад, ки барои онҳо аспҳо, хачирҳо ва харҳоро офаридааст. Ин ҳайвонот барои он офарида шудаанд, ки мардум бар онҳо савор шаванд, бори худро кашонанд ва ба манзилҳои дур бирасанд. Ҳамчунин ин ҳайвонот барои одамон зебу зинатанд, ки бо онҳо дар байни мардум ифтихор мекунанд ва чашми бинандаро хуш меоранд. Сипас Аллоҳи таъоло мефармояд, ки Ӯ чизҳоеро низ меофаринад, ки шумо онҳоро намедонед. Яъне доираи офаринишҳои Аллоҳ фаротар аз он аст, ки илми инсон ба онҳо иҳота ёбад. Инсон танҳо қисми каме аз махлуқоти Худоро медонад ва бештари онҳо аз доираи дониши ӯ берунанд. Ин оят далели қудрати бепоёни Аллоҳ ва лутфу марҳамати Ӯ бар бандагонаш аст.

1. Фоидаҳои оят:

• Аллоҳи таъоло барои инсон воситаҳои осони ҳаракат ва сафарро фароҳам овардааст, ки ин нишонаи раҳмату меҳрубонии Ӯст.
• Дар офариниши ҳайвонот на танҳо манфиати амалӣ, балки зебоӣ ва зинат низ ҳаст, ки ин ҳикмати Аллоҳро нишон медиҳад.
• Одамӣ бояд ҳамеша шукргузори неъматҳои Аллоҳ бошад ва аз онҳо ба таври дуруст истифода барад.
• Илми инсон маҳдуд аст ва ҳамеша чизҳои нав ва ношинохта вуҷуд доранд, ки Аллоҳ меофаринад; ин боиси афзун шудани имон ва тавозуъи инсон мегардад.
• Ин оят инсонро ба андеша ва тафаккур дар бораи офаринишҳои Аллоҳ даъват мекунад, то ки бузургии Парвардигорро бештар бишносад ва ба Ӯ наздиктар шавад.