Сураи Ан-Нахль — Оят 6

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• Ҷамол: зебоӣ, зинат ва ҳусне, ки ба дили инсон шодӣ меорад.
• Туриҳун: шомгоҳон чорвоҳоро ба ҷойи истироҳат ва манзил бармегардонед.
• Тасраҳун: бомдодон чорвоҳоро ба чарогоҳ мебароред.

1. Тафсири оят:

Худованди мутаъол дар ин оят ба бандагони худ яке аз неъматҳои бузурги худро — чорворо — ба ёд меорад ва мефармояд, ки дар онҳо барои шумо зебоӣ ва зинатест. Ин зебоӣ дар ду вақт бештар зоҳир мешавад: якум, шомгоҳон, ки чорворо аз чарогоҳ ба манзил ва ҷойи истироҳаташон бармегардонед, ва дуюм, бомдодон, ки онҳоро ба чарогоҳ мебароред. Дар ҳар ду ҳолат манзараи чорво, ки бо шиками пур ва ҳоли хуш ба сӯи соҳибаш меояд ё ба саҳро меравад, ба дили соҳибаш шодӣ ва фараҳ мебахшад ва ӯ ба молу дороии худ ифтихор мекунад. Ин зебоӣ на танҳо манфиати моддӣ, балки оромиши рӯҳӣ ва шодии дилро низ дар бар мегирад. Пас, чорво барои инсон ҳам фоидаи моддӣ дорад ва ҳам зинати зоҳирӣ ва рӯҳӣ.

1. Фоидаҳои истихроҷшуда:

• Худованд неъматҳои худро ба бандагонаш ба ёд меорад, то ки онҳо шукргузор бошанд ва ба Ӯ имон оваранд.
• Ислом дини тавозун аст: ҳам манфиати моддӣ ва ҳам зебоиву шодии дилро эътибор медиҳад.
• Дар неъматҳои ҳаррӯзаи зиндагӣ — монанди чорво — нишонаҳои раҳмати Худо ва ҳикмати Ӯ наҳуфта аст, ки инсонро ба андеша ваъ медорад.
• Қадрдонии неъматҳо ва шукргузорӣ ба онҳо сабаби афзун шудани неъмат ва барокат мегардад.
• Ин оят мӯъминонро ба мулоҳиза ва тафаккур дар бораи офариниш ва неъматҳои Парвардигор даъват мекунад, ки ин худ сабаби қавитар шудани имон ва муҳаббат ба Ислом аст.