سوره نحل — آیه 96

معانی کلمات:

• يَنفَدُ: تمام میشود، از بین میرود و به پایان میرسد.
• بَاقٍ: پایدار، ماندگار و جاودان.
• صَبَرُوا: شکیبایی ورزیدند و بر سختیها و اطاعت خداوند استقامت کردند.

تفسیر آیه:

ای مردم! آنچه نزد شماست از اموال، لذتها و نعمتهای دنیوی، هر چند بسیار و فراوان باشد، سرانجام تمام میشود و از بین میرود؛ اما آنچه نزد خداوند است از پاداش، رزق و ثواب، جاودانه و ماندگار است و هرگز زوال نمیپذیرد. پس چگونه چیز فانی و ناپایدار را بر چیز باقی و جاودان ترجیح میدهید؟

سپس خداوند میفرماید: به یقین، کسانی را که شکیبایی ورزیدند و بر عهد و پیمان خود با خدا و بر انجام طاعات و ترک گناهان استقامت کردند، پاداشی کامل و نیکو عطا خواهیم کرد؛ به گونهای که پاداش آنان را بر اساس بهترین و نیکوترین اعمالشان میدهیم، نه بر اساس بدترین آنها. یعنی خداوند با فضل و کرم خود، حسنات آنان را چندین برابر پاداش میدهد و از گناهانشان نیز درمیگذرد و آنها را میبخشد.

فواید و پیامهای آیه:

• این آیه به انسان میآموزد که دل به دنیای فانی نبندد و بداند هر چه در این جهان است، روزی پایان میپذیرد؛ پس بهتر است سرمایههای وجودی خود را صرف امور باقی و جاودان کند.
• خدای متعال با این بیان، امید را در دل مؤمنان زنده میکند که صبر و استقامت در راه حق، هرگز بیپاداش نمیماند و خداوند بهترین پاداش را به آنان عطا خواهد کرد.
• این آیه انگیزهای قوی برای وفای به عهد و پیمان و انجام اعمال نیک ایجاد میکند، زیرا انسان میداند که زحمات و مشقتهای او در راه اطاعت، نزد خداوند محفوظ است و با فضل الهی چند برابر جبران میشود.
• درسی از نگاه بلند و آخرتگرایانه به انسان میدهد که ارزشهای حقیقی در نزد خداست، نه در متاع زودگذر دنیا؛ بنابراین مؤمن باید همواره به فکر توشه آخرت باشد و از فرصتهای دنیا برای رسیدن به سعادت ابدی بهره ببرد.