Сураи Аль-Исра — Оят 41

1. Маънои калимаҳо:

• صَرَّفْنَا: гуноҳгун намудем, баён ва равшан кардем, бо роҳҳои гуногун баён намудем.
• لِيَذَّكَّرُوا: то ки онҳо панд гиранд ва ёд кунанд.
• نُفُورًا: гурехтан, дур шудан, нафрат ва безорӣ аз ҳақ.

1. Тафсири оят:

Худованди Мутаъол дар ин оят мефармояд, ки Мо дар ин Қуръони Карим маъниҳо, аҳком, масалҳо ва пандҳоро бо роҳҳои гуногун ва услубҳои мухталиф баён намудем, то ки мардум панд гиранд, андеша кунанд ва чизеро, ки ба онҳо фоида мерасонад, қабул намоянд ва чизеро, ки ба онҳо зарар мерасонад, тарк кунанд. Ҳадаф аз ин гуноҳгун баён кардан он аст, ки одамон ба роҳи рост ҳидоят шаванд ва аз гумроҳӣ дур шаванд.

Аммо онҳое, ки дилҳояшон аз қабули ҳақ рӯй гардонидааст ва фисқу исёнро ихтиёр кардаанд, ин баёни равшан ва далелҳои ошкор ба онҳо на фоида мерасонад, балки танҳо безорӣ ва дуршавии онҳоро аз ҳақ зиёд мекунад. Онҳо на танҳо панд намегиранд, балки ҳар қадар ҳақ ба онҳо равшантар гардад, ҳамон қадар аз он нафрат мекунанд ва дур мешаванд. Ин ҳолат барои касонест, ки фитрати худро вайрон кардаанд ва дилҳояшон бо гуноҳ сиёҳ шудааст.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Қуръони Карим китоби панд ва ҳидоят аст, ки Худованд дар он маъниҳоро бо роҳҳои гуногун баён кардааст, то инсонҳо ба осонӣ фаҳманд ва панд гиранд.
• Инсон бояд дили худро барои қабули ҳақ кушода нигоҳ дорад ва аз саркашӣ ва ҷидол дурӣ ҷӯяд.
• Қуръон барои касе, ки бо нияти пок ва талаби ҳақ ба он рӯ меоварад, сарчашмаи ҳидоят ва раҳмат аст.
• Саркашӣ ва дуршавӣ аз ҳақ на танҳо инсонро аз фоидаи Қуръон маҳрум мекунад, балки ӯро ба ҳалокат наздик месозад.
• Ин оят моро ташвиқ мекунад, ки Қуръонро бо тадаббур ва андеша хонем ва аз пандҳои он ибрат гирем, то дар дунё ва охират комёб шавем.