Сураи Аль-Исра — Оят 80

1. Маънои калимаҳо:

• مُدْخَلَ صِدْقٍ: дохилшавии ростӣ ва некӯ, ки дар он ҳаққу ростӣ ва ризои Худо бошад.
• مُخْرَجَ صِدْقٍ: баромадани ростӣ ва некӯ, ки дар он ҳаққу ростӣ ва ризои Худо бошад.
• سُلْطَانًا نَّصِيرًا: ҳуҷҷат ва далели равшане, ки ба воситаи он пирӯзӣ ва ёрӣ дода шавад.

1. Тафсири оят:

Худованд ба Паёмбари худ (с) фармон медиҳад, ки бигӯяд: «Эй Парвардигори ман, ҳар дохилшавӣ ва баромади маро дохилшавӣ ва баромади ростӣ қарор деҳ». Яъне ҳар ҷое ки дохил мешавам ё аз он берун меоям, бигзор дар тоъат ва ризои Ту бошад, на дар гуноҳ ва нофармонӣ. Ин дуо ҳам дохилшавии Паёмбар (с) ба Мадина ва ҳам баромаданаш аз Маккаро дар бар мегирад, вале маънои он умумӣ аст: ҳамаи ҳаракатҳо ва тағйироти зиндагӣ бояд бо ростӣ ва покӣ сурат гиранд, на бо дуруӣ ва риёкорӣ.

Сипас мефармояд: «Ва барои ман аз ҷониби Худ ҳуҷҷат ва қудрати ёрирасон қарор деҳ». Яъне далели равшане ато кун, ки ба воситаи он бар мухолифон ва душманон пирӯз шавам ва дини Ту ғолиб гардад. Ин ҳуҷҷат метавонад далели ақлӣ, мӯъҷиза ё нусрати илоҳӣ бошад, ки ҳақро тақвият мекунад ва ботилро мағлуб месозад.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Инсон бояд дар ҳамаи корҳои худ — дохилшавӣ ва баромад, сафар ва иқомат, сухан ва амал — ростӣ ва ихлосро пеша кунад.
• Дуо ва илтиҷо ба Худо дар ҳар ҳолат воситаи асосии муваффақият ва ҳидоят аст.
• Худованд ба бандагони солеҳ ҳуҷҷат ва нусрат медиҳад, то ҳақро ёрӣ кунанд ва бар ботил пирӯз шаванд.
• Ин оят моро тарғиб мекунад, ки ба Ҷаноби Ҳақ бо дили пок рӯ орем, аз Ӯ ёрӣ бихоҳем ва ба роҳи ростӣ ва адолат устувор бошем, то дар дунё ва охират сарфароз гардем.