Сураи Аль-Исра — Оят 79

1. Маънои калимаҳои душворфаҳм:

• تَهَجَّدْ: бедор шудан аз хоб барои ибодат, махсусан намози шаб.
• نَافِلَةً: ибодати иловагӣ, зиёдатӣ бар фарзҳо.
• مَقَامًا مَّحْمُودًا: ҷойгоҳи сутудашуда, мақоме, ки ҳамаи мардум онро ситоиш мекунанд.

1. Тафсири оят:

Худованд ба Паёмбари худ (с) фармон медиҳад, ки қисме аз шабро барои ибодат бархезед ва дар он Қуръон бихонад. Ин намози шаб барои шумо илова бар намозҳои фарзӣ аст ва сабаби баланд шудани дараҷаҳои шумо мегардад. Умед аст, ки Парвардигорат шуморо дар рӯзи қиёмат ба мақоме бирасонад, ки ҳамаи одамон — аввалинҳо ва охиринҳо — шуморо дар он биситоянд. Ин мақоми бузург мақоми шафоат аст, ки дар он Паёмбар (с) барои мардум шафоат мекунад ва онҳоро аз сахтиҳои рӯзи қиёмат наҷот мебахшад.

1. Фоидаҳои оят:

• Намози шаб ва тиловати Қуръон дар он сабаби баланд шудани дараҷаҳо ва наздикӣ ба Худованд мегардад.
• Ин оят ба мо нишон медиҳад, ки Паёмбар (с) дорои мақоми бузурги шафоат аст ва мо бояд ба ӯ пайравӣ кунем.
• Худованд ваъдаи худро ҳатман иҷро мекунад, зеро Ӯ ҳеҷ гоҳ касеро ба чизе умедвор намекунад, ки ба он нарасад.
• Ибодати шабона ва намози таҳаҷҷуд роҳи ба даст овардани муҳаббати Худованд ва расидан ба мақомҳои олӣ дар охират аст.
• Ин оят моро ба сӯи он ҳидоят мекунад, ки шабҳоро ғанимат дониста, ба ибодат ва дуо машғул шавем, то дар рӯзи қиёмат аз шафоати Паёмбар (с) баҳраманд гардем.