Surja El-Kehf — Ajet 35

Kuptimet e fjalëve:

• Dahale xhenetehu: hyri në kopshtin e tij.
• Ua huve dhalimun li-nefsihi: duke i bërë padrejtësi vetes së tij me mosbesim dhe mendjemadhësi.
• Ma adhunnu: nuk mendoj, nuk besoj.
• En tebide: që të zhduket, të shkatërrohet, të prishet.
• Abeden: kurrë, përgjithmonë.

Tefsiri i Ajetit:

Kur ai njeri jobesimtar hyri në kopshtin e tij së bashku me vëllanë e tij besimtar, për t'ia treguar atë me krenari dhe mendjemadhësi, ai ishte duke i bërë padrejtësi vetes së vet, sepse ishte mohues i ringjalljes dhe i Ditës së Gjykimit, dhe dyshonte në ekzistencën e saj. Ai u mahnit nga bukuria e kopshtit dhe nga prodhimet e tij, dhe tha: "Unë nuk besoj se ky kopsht do të zhduket ndonjëherë ose do të shkatërrohet, sepse unë i kam siguruar të gjitha mjetet dhe shkaqet e qëndrueshmërisë së tij." Ai e mohoi mundësinë e shkatërrimit të tij për shkak të jetëgjatësisë së shpresës së tij dhe mashtrimit nga jeta e kësaj bote. Ai nuk e kuptoi se çdo gjë është e përkohshme dhe se vetëm Allahu është i Përjetshëm, dhe se begatitë e kësaj bote janë të destinuara për zhdukje, ndërsa begatia e vërtetë është ajo që është tek Allahu në jetën tjetër.

Përfitimet nga Ajeti:

1. Mendjemadhësia dhe krenaria me pasurinë dhe begatitë e kësaj bote janë shkak për largimin nga e vërteta dhe për mohimin e të mirave të Allahut.
2. Njeriu që i bën padrejtësi vetes së tij me mosbesim dhe dyshim në Ditën e Gjykimit, e humb kuptimin e vërtetë të jetës dhe mashtrohet nga jeta e kësaj bote.
3. Besimtari duhet të jetë i kujdesshëm nga mashtrimi me pasurinë dhe të mos harrojë se çdo gjë është e përkohshme, dhe se jeta e vërtetë është ajo e botës tjetër.
4. Ajeti na mëson se begatia e vërtetë është ajo që është tek Allahu, dhe se ai që mbështetet tek Allahu dhe e falënderon Atë për të mirat e Tij, Allahu ia shton ato dhe e begaton me më shumë.