Kahf surasi — Oyat 35

Kalimalarning ma'nolari:

• بَيْدَ – yo‘q bo‘lmoq, halok bo‘lmoq, tugamoq.
• ظَالِمٌ لِّنَفْسِهِ – o‘ziga zulm qiluvchi, ya’ni kufr va gunoh bilan o‘z joniga jabr qiluvchi.

Tafsir:

U o‘z bog‘iga kirdi va u o‘ziga zulm qilgan holda – ya’ni qiyomatni inkor etib, o‘limdan keyin qayta tirilishga ishonmay, o‘z nafsiga kufr bilan jabr qilgan edi. U mo‘min birodariga o‘z bog‘ini ko‘rsatib, uning go‘zalligi va hosiliga maftun bo‘lib, kibr va g‘urur bilan dedi: “Bu bog‘ning abadiy yo‘q bo‘lishini, halok bo‘lishini zarracha o‘ylamayman. Uning mustahkamligi va obodligi uchun barcha sabablarni qo‘llaganman, shuning uchun u hech qachon tugamaydi”. U uzoq orzu-umidlarga berilib, o‘lim va qiyomatni unutdi. Agar qiyomat bo‘ladigan bo‘lsa ham, deb davom etdi, men Rabbiyning huzurida bundan ham yaxshiroq joy topaman, chunki men Uning nazdida hurmatli va azizman.

Foydalar:

• Mol-mulk va dunyo ne’matlariga berilib ketish, ularning abadiy qolishini o‘ylash insonni kibr va g‘ururga yetaklaydi, bu esa halokatga sabab bo‘ladi.
• Mo‘min kishi dunyo ne’matlaridan zavqlansa ham, qiyomatga ishonishi va oxiratni esda tutishi lozim. Dunyo foniydir, oxirat boqiydir.
• O‘zini kuchli va boy deb hisoblab, Allohning qudratini unutish – eng katta zulm va adashishdir. Alloh istagan vaqtda har qanday ne’matni yo‘q qilishga qodirdir.
• Bu qissa mo‘minlarga saboq beradiki, mol-mulk va farovonlikka emas, balki Allohga va Uning rahmatiga suyanish kerak. Kim Allohga tavakkal qilsa, unga hech qachon xorlik yo‘q.