Surah Al-Kahf — Talata 35

Mga Kahulugan ng mga Salita:

• ظَالِمٌ لِّنَفْسِهِ – Mapagmalupit sa kanyang sarili sa pamamagitan ng kawalang-pananampalataya at pagmamataas.
• تَبِيدَ – Mawawala, masisira, o mapuputol.
• أَبَدًا – Kailanman, magpakailanman.

Interpretasyon ng Talata:

Pumasok ang taong hindi naniniwala sa kanyang hardin kasama ang kanyang kapatid na mananampalataya, upang ipakita ito sa kanya at ipagmalaki ang kanyang kayamanan. Siya ay nagpapakasama sa kanyang sarili dahil sa kanyang kawalang-pananampalataya sa Muling Pagkabuhay at sa kanyang pagmamataas sa kanyang makamundong biyaya. Sa kanyang paghanga sa kanyang sarili at sa kanyang hardin, sinabi niya: "Hindi ko iniisip na ang hardin na ito ay masisira o mawawala kailanman," dahil sa kanyang mahabang pag-asa at lubos na pagtitiwala sa mga paraan ng pangangalaga na kanyang ginawa para dito. Siya ay namangha sa kagandahan at kasaganaan nito, na tila sa kanya ay walang katapusan. Ang kanyang pahayag na ito ay nagpapakita ng kanyang kawalan ng pananampalataya sa kapangyarihan ng Allah at sa Kanyang kakayahang sirain ang anumang Kanyang naisin, at ang kanyang lubos na pagkalimot sa kabilang buhay.

Mga Aral na Mapupulot:

1. Ang pagmamataas sa mga makamundong biyaya at ang pagtingin sa sarili bilang may kakayahan at karapat-dapat ay isang malaking kadahilanan ng pagkawasak ng tao, sapagkat ang tunay na pag-aari ay nasa Allah lamang.
2. Ang paniniwala sa kabilang buhay at sa Muling Pagkabuhay ay nagbibigay sa mananampalataya ng wastong pananaw sa buhay, kaya't hindi siya nalilinlang ng pansamantalang kagandahan ng mundo.
3. Ang kayamanan at mga hardin ay mga pagsubok mula sa Allah; ang mga ito ay hindi palatandaan ng Kanyang pagmamahal o ng mataas na katayuan ng isang tao sa Kanya.
4. Ang tunay na tagumpay ay hindi nasusukat sa dami ng makamundong pag-aari, kundi sa pananampalataya at mabubuting gawa na magdadala sa tao sa kaligtasan sa kabilang buhay.
5. Ang pag-asa ng mahabang buhay at ang pagkalimot sa kamatayan ay nagtutulak sa tao sa kapabayaan at pagmamataas, samantalang ang pag-alala sa kamatayan at sa Araw ng Paghuhukom ay nagpapaalala sa kanya ng kanyang tunay na tungkulin sa mundong ito.