Сураи Аль-Кахф — Оят 35

1. Маънои калимаҳое, ки дар оят ниёз ба шарҳ доранд:

• جَنَّتَهُ — боғу боғи ӯ, яъне боғи сарсабзе, ки дар он дарахтону зироат ва меваҳо буданд.
• ظَالِمٌ لِّنَفْسِهِ — ба худи худ ситамкор, яъне бо куфру инкор ва ғуруру худписандӣ ба нафси хеш зарар расонанда.
• تَبِيدَ — нест шавад, ҳалок гардад, тамом шавад.
• أَبَدًا — ҳамеша, то абад, ҳеҷ гоҳ.

1. Тафсири оят:

Ин оят дар бораи марди кофире сухан мегӯяд, ки боғи сарсабзу пурнеъмати худро дошт ва бо як марди муъмин, ки ӯро ба Аллоҳ ва рӯзи қиёмат даъват мекард, баҳсу гуфтугӯ мекард. Ӯ боғи худро ба муъмин нишон дода, дар ҳоле ки бо куфру худписандӣ ба худи худ ситам мекард, гуфт: «Ман гумон намекунам, ки ин боғ ҳеҷ гоҳ нест шавад ва тамом гардад». Ӯ ин суханонро аз рӯи ғурур ва худписандӣ ба неъматҳои дунёвӣ мегуфт ва ба қудрати Аллоҳ таъоло бовар надошт, ки метавонад ин боғро нест кунад. Ӯ ба сабабҳои зоҳирии боқимондагии боғ такя карда, фикр мекард, ки ин боғ то абад боқӣ мемонад ва ҳеҷ гоҳ хароб намешавад. Ин суханони ӯ нишонаи ғурур, худписандӣ ва фаромӯш кардани қудрати Аллоҳ буд, зеро ҳамаи неъматҳои дунё фонию гузаронандаанд ва танҳо Аллоҳ таъоло боқӣ ва ҷовидон аст.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меоянд ва одамонро ба ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

• Ин оят ба мо меомӯзад, ки неъматҳои дунё, ҳарчанд бузург ва зебо бошанд ҳам, фонию гузаронандаанд ва ҳеҷ гоҳ ба онҳо такя кардан мумкин нест.
• Ғурур ва худписандӣ ба неъматҳои дунё одатро ба куфр ва ситамкорӣ ба худи худ мебарад, зеро ӯ қудрати Аллоҳро фаромӯш мекунад.
• Қуръон ба мо таълим медиҳад, ки ҳама чиз дар дасти Аллоҳ аст ва Ӯ метавонад ҳар вақт неъматеро бигирад ё нест кунад.
• Ин оят моро ба шукргузорӣ ва фурӯтанӣ даъват мекунад, то ки ба неъматҳои Аллоҳ мағрур нашавем ва ҳамеша ба Ӯ таваккал кунем.
• Қуръон китоби ҳидоят аст ва дар ҳар ояти он дарсҳои бузурги ҳаётӣ барои инсон вуҷуд дорад, ки ӯро ба роҳи рост ва саодати дуняву охират ҳидоят мекунад.