سوره کهف — آیه 35

معانی کلمات:

• ظالم لنفسه: به خود ستمکار؛ یعنی با کفر و گناه، به خود ضرر میرساند.
• تبید: نابود شود، از بین برود و هلاک گردد.

تفسیر آیه:

آن مرد کافر که صاحب دو باغ پربرکت بود، در حالی که به خود ستم میکرد — به سبب کفرش به خدا و انکار روز رستاخیز — وارد باغ خود شد و در حالی که مؤمن را همراه خود میبرد تا او را به باغش نشان دهد و به او فخر بفروشد، با شگفتی و غرور گفت: «من گمان نمیکنم که این باغ هرگز نابود شود و از بین برود؛ زیرا تمام وسایل ماندگاری و آبادانی آن فراهم است.» او به دلیل آرزوهای طولانی و اعتماد به اسباب ظاهری، فکر میکرد این نعمتها همیشگی است و هرگز زوال نمیپذیرد. او نه تنها به بقای دنیا دل بسته بود، بلکه منکر قیامت نیز بود و اگر هم قیامتی در کار میبود، گمان میکرد به خاطر مقام و منزلتش نزد خدا، نعمتی بهتر از این باغ در آنجا خواهد داشت.

فواید و پیامهای آیه:

• غرور و خودپسندی نسبت به نعمتهای دنیوی، انسان را از یاد خدا و آخرت غافل میکند و او را به ستم بر خویشتن وا میدارد.
• اعتماد به اسباب و عوامل مادی برای بقای نعمتها، توهمی بیش نیست؛ زیرا همه چیز در این جهان در معرض فنا و زوال است.
• مؤمن باید از این آیه عبرت بگیرد که نعمتهای دنیا امانتی زودگذر است و حقیقتِ سعادت در ایمان به خدا و باور به روز جزا نهفته است، نه در تکیه بر ثروت و باغ و بستان.
• این آیه به انسان میآموزد که آرزوهای طولانی و دلبستگی به دنیا، ریشهی کفر و ناسپاسی است و باید با یاد مرگ و قیامت، دل را از این غفلت پاک کرد.