Sura Al-Kahf — Aya 62

Maana za maneno:

• فَلَمَّا جَاوَزَا: Walipopita mahali pale (ambapo walisahau samaki) na kuacha nyuma.
• لِفَتَاهُ: Kwa kijana wake aliyeandamana naye (Yusha'a bin Nun).
• آتِنَا غَدَاءَنَا: Tuletee chakula chetu cha asubuhi.
• نَصَبًا: Taabani na uchovu mwingi.

Tafsiri ya Aya:

Baada ya Musa na kijana wake kupita mahali pale waliposahau samaki, Musa alihisi njaa na uchovu, kwa hiyo akamwambia kijana wake: "Tuletee chakula chetu cha asubuhi, hakika tumepata taabu na uchovu mwingi katika safari yetu hii." Musa hakuhisi uchovu huo mpaka alipopita mahali alipoamrishwa kwenda, ili kukumbuka samaki na kurudi kwenye lengo lake la kumtafuta mja mwema (Khidhr). Hii inaonyesha kwamba Musa alikuwa amejikita katika kutekeleza amri ya Mwenyezi Mungu, na uchovu ulimjia baada ya kupita mahali alipolazimika kurudi.

Faida Zinazotokana na Aya:

1. Kujitolea kwa Musa kumfuata mja mwema kwa ajili ya kujifunza elimu, hata baada ya safari ndefu na uchovu, inatufundisha umuhimu wa kusafiri kwa ajili ya kujifunza elimu ya dini na hekima.
2. Aya inaonyesha adabu ya kumtumikia mwalimu na kumheshimu, kwani Musa alimwita kijana wake "fatā" kwa upole na kumwomba kwa heshima.
3. Kukumbusha kwamba mja anapaswa kuvumilia taabu na uchovu katika kutafuta ukweli na elimu yenye manufaa, kwani mafanikio makubwa hayapatikani bila juhudi na subira.
4. Aya inathibitisha kwamba Mwenyezi Mungu huwapa waja wake wake wenye kujitahidi msaada na uongofu, na kwamba kukosa kwa kitu (kama samaki) kunaweza kuwa na hekima kubwa nyuma yake, kama ilivyokuwa kwa Musa kupata mwongozo wa kumtafuta Khidhr.