சூரா அல்-கஹ்ஃப் — வசனம் 62

சொற்பொருள் விளக்கம்:

• غَدَاءَنَا – காலை உணவு (காலையில் உண்ணும் உணவு).
• نَصَبًا – கடும் சோர்வு, அலுப்பு, களைப்பு.

விளக்கம்:

மூஸா (அலைஹிஸ்ஸலாம்) அவர்களும் அவர்களின் தோழரும் (யூஷஃ பின் நூன்) அந்தப் பாறையைக் கடந்து மேலும் சென்றபோது, மூஸா (அலைஹிஸ்ஸலாம்) அவர்களுக்குப் பசி ஏற்பட்டது. அப்போது அவர்கள் தம் தோழரிடம், "நம் காலை உணவைக் கொண்டு வா. இந்தப் பயணத்தில் நாம் மிகுந்த களைப்பை அடைந்துள்ளோம்" என்று கூறினார்கள்.

இங்கு குறிப்பிடத்தக்க விஷயம் என்னவென்றால், மூஸா (அலைஹிஸ்ஸலாம்) அவர்கள் அல்லாஹ்வின் கட்டளைப்படி அந்த இடத்தைத் தாண்டிச் சென்ற பின்னரே சோர்வை உணர்ந்தார்கள். ஏனெனில், அந்த இடத்தில்தான் அவர்கள் மீன் (ஹூத்) மறக்கப்பட்டது. அந்த மீன்தான் அவர்களுக்கு அல்லாஹ்வின் சிறப்பான அடியாரான கித்ர் (அலைஹிஸ்ஸலாம்) அவர்களைச் சந்திப்பதற்கான அடையாளமாக இருந்தது. மீனை மறந்தது அவர்களுக்கு நினைவூட்டும் சமிக்ஞையாக இருக்க வேண்டும் என்பதற்காகவே, அந்த இடத்தைத் தாண்டிய பின்னரே அவர்களுக்குச் சோர்வு ஏற்பட்டது.

பயன்கள்:

1. பயணத்தில் சோர்வும் களைப்பும் இயற்கையானது; அது மனித இயல்புக்கு மாறானதல்ல. நபிமார்களும் சாதாரண மனிதர்களைப் போன்றே சோர்வை உணர்ந்தார்கள் என்பது இதிலிருந்து தெரிகிறது.
2. பயணத்தின்போது உணவு, தண்ணீர் போன்ற அடிப்படைத் தேவைகளை முன்கூட்டியே தயார் செய்வது அவசியம். மூஸா (அலைஹிஸ்ஸலாம்) அவர்கள் உணவைக் கேட்டது இதற்குச் சான்று.
3. சக பயணியிடம் அன்பாகவும் பணிவாகவும் பேச வேண்டும். மூஸா (அலைஹிஸ்ஸலாம்) அவர்கள் தம் தோழரிடம் மரியாதையான முறையில் கேட்டது இதற்கு எடுத்துக்காட்டு.
4. அல்லாஹ்வின் கட்டளைகளை நிறைவேற்றுவதில் ஏற்படும் சிரமங்கள், சோர்வுகள் கூட நமக்கு நன்மையையே தருகின்றன. ஏனெனில், அந்தச் சோர்வின் மூலம்தான் மூஸா (அலைஹிஸ்ஸலாம்) அவர்கள் மீனை நினைவுகூர்ந்து, கித்ர் (அலைஹிஸ்ஸலாம்) அவர்களைச் சந்திக்கும் பாக்கியத்தைப் பெற்றார்கள்.
5. மனிதன் சோர்வடையும்போது அல்லாஹ்விடம் மட்டுமே நம்பிக்கை வைத்து, அவனுடைய உதவியை எதிர்பார்க்க வேண்டும். இந்தச் சம்பவம் அதற்கு அழகிய பாடமாக உள்ளது.