Surah Al-Kahf — Talata 62

Mga Kahulugan ng mga Salita:

• غَدَاءَنَا: Ang pagkain sa umaga (almusal).
• نَصَبًا: Pagod o pagkapagal.

Paliwanag ng Talata:

Nang makalampas na sina Propeta Moises at ang kanyang batang lingkod sa lugar na iyon—ang lugar kung saan nila nakalimutan ang isda—at nakaramdam si Moises ng gutom, sinabi niya sa kanyang batang lingkod: "Dalhin mo sa atin ang ating pagkain sa umaga; tunay na nakaranas tayo sa paglalakbay nating ito ng matinding pagod." Ang pagod na ito ay hindi nila naramdaman hanggang sa malampasan nila ang lugar na iyon, upang maalala nila ang isda at bumalik sa kanilang hinahanap na layunin—ang paghahanap kay Al-Khidr. Ang pagkakataong ito ay naging dahilan upang maalala ng batang lingkod na ang isda ay nabuhay at tumalon patungo sa dagat nang sila ay nasa tabi ng bato, kaya't napagtanto nilang naroon ang lugar na kanilang hinahanap.

Mga Aral at Benepisyo mula sa Talata:

1. Ang pagkapagod at paghihirap sa paglalakbay para sa kapakanan ng paghahanap ng kaalaman at kabutihan ay hindi nasasayang; ito ay may malaking gantimpala sa Allah.
2. Ang pagiging mapagpakumbaba ng mga propeta—sila ay kumakain tulad ng mga ordinaryong tao at hindi nahihiyang humingi ng pagkain kapag nagugutom, na nagtuturo sa atin ng pagiging simple at pag-iwas sa pagmamalaki.
3. Ang pagtutulungan at paglilingkod sa isa't isa sa paglalakbay ay isang magandang asal; ang batang lingkod ay kasama ni Moises sa kanyang paglalakbay, at ito ay nagpapakita ng kahalagahan ng pagkakaisa at suporta sa pagitan ng mga kasamahan.
4. Ang pagkakamali at pagkalimot ay maaaring maging daan upang matuklasan ang mas malaking kabutihan; ang pagkalimot sa isda ay naging dahilan upang malaman nila ang lugar na kanilang hinahanap, kaya't hindi dapat mawalan ng pag-asa sa mga pagsubok na dumarating sa buhay.