ซูเราะฮฺ อัล-กะฮ์ฟ — อายะฮฺ 62

คำอธิบายคำศัพท์:

• فَتَاهُ (ฟะตาฮุ) หมายถึง คนรับใช้หรือผู้ติดตามของท่านนบีมูซา ซึ่งคือยูชะอ์ บิน นูน
• غَدَاءَنَا (ฆะดาอะนา) หมายถึง อาหารมื้อเช้า หรืออาหารที่เตรียมไว้สำหรับรับประทานในช่วงต้นวัน
• نَصَبًا (นะศอบัน) หมายถึง ความเหนื่อยล้า ความอ่อนเพลีย หรือความยากลำบาก

การตีความหมายของอายะฮ์:

เมื่อท่านนบีมูซาและคนรับใช้ของท่านได้เดินทางต่อไปจากสถานที่ที่พวกเขาลืมปลาไว้ ณ ที่บรรจบของสองทะเล และผ่านพ้นสถานที่นั้นไปแล้ว ท่านมูซารู้สึกหิว จึงกล่าวกับคนรับใช้ของท่านว่า "จงนำอาหารมื้อเช้าของเรามาให้เรา แท้จริงเราได้รับความเหนื่อยล้าจากการเดินทางของเราในครั้งนี้อย่างมาก"

การที่ท่านมูซารู้สึกเหนื่อยล้าและหิวโหยในครั้งนี้ เป็นสัญญาณบ่งบอกว่าได้ผ่านพ้นสถานที่ที่ถูกกำหนดไว้แล้ว เพราะก่อนหน้านั้นท่านไม่รู้สึกเหนื่อยล้าแม้จะเดินทางไกล เนื่องจากความมุ่งมั่นในการแสวงหาความรู้จากบ่าวผู้ทรงคุณธรรม (อัลค็ฎิร) ทำให้ท่านไม่รู้สึกถึงความเหนื่อยล้า แต่เมื่อผ่านพ้นจุดหมายไปแล้ว ความเหนื่อยล้านั้นก็ปรากฏขึ้น เพื่อให้ท่านหวนกลับไปยังสถานที่ที่ปลาหายไป และได้พบกับอัลค็ฎิรตามที่พระเจ้าทรงกำหนดไว้

บทเรียนและคุณธรรมที่ได้รับ:

1. การแสวงหาความรู้นั้นต้องอาศัยความอดทนและความมุ่งมั่น แม้ต้องเผชิญกับความเหนื่อยยากและความยากลำบากเพียงใดก็ตาม ดังที่ท่านนบีมูซาได้เดินทางไกลเพื่อแสวงหาความรู้เพิ่มเติมจากอัลค็ฎิร
2. การเดินทางเพื่อแสวงหาความรู้นั้นเป็นสิ่งที่ทรงคุณค่า แม้จะต้องพบกับความเหนื่อยล้า แต่ผลตอบแทนที่ได้คือความรู้และความเข้าใจที่ลึกซึ้งยิ่งขึ้นในเรื่องของพระเจ้า
3. การมีผู้ติดตามหรือสหายที่ดีในการเดินทางเป็นสิ่งที่ช่วยเหลือเกื้อกูลกัน ท่านนบีมูซามีคนรับใช้ที่ติดตามและช่วยเหลือท่านตลอดการเดินทาง
4. การตระหนักถึงความต้องการพื้นฐานของร่างกาย เช่น อาหารและการพักผ่อน เป็นสิ่งที่ศาสนาส่งเสริม ไม่ใช่การละเลยจนเกินไป แต่ต้องสมดุลระหว่างการปฏิบัติภารกิจกับการดูแลร่างกาย
5. ความเหนื่อยล้าและความยากลำบากที่เกิดขึ้นในการเดินทางเพื่อแสวงหาความดีงามนั้น จะได้รับการตอบแทนจากอัลลอฮ์ และเป็นเครื่องหมายแห่งความจริงใจในการแสวงหาความรู้