سوره کهف — آیه 71

معانی کلمات:

• خَرَقَهَا: آن را سوراخ کرد (تخته‌ای از آن را کند).
• إِمْرًا: کاری بسیار زشت، ناپسند و شگفت‌آور.

تفسیر آیه:

موسی و خضر پس از آن پیمان، به راه افتادند و در کنار دریا قدم می‌زدند تا به کشتی‌ای رسیدند. آن دو از سرنشینان کشتی خواستند که سوارشان کنند. صاحبان کشتی، آن‌ها را بدون دریافت مزد و به احترام خضر، سوار کردند. اما به محض سوار شدن، خضر عمداً تخته‌ای از کشتی را کند و آن را سوراخ کرد تا آب به داخل آن نفوذ کند. موسی که از این کار شگفت‌زده و نگران شده بود، با اعتراض گفت: «آیا کشتی را سوراخ کردی تا سرنشینانش را غرق کنی؟! این کار بسیار زشتی بود که انجام دادی!» موسی نتوانست این عمل را تحمل کند، زیرا در ظاهر، این کار سبب نابودی جان انسان‌های بی‌گناهی می‌شد که به آن‌ها نیکی کرده و آن‌ها را سوار کرده بودند.

فواید و درس‌های آیه:

• انسان باید در برابر کارهای دیگران، به‌ویژه اعمالی که ظاهرشان ناپسند است، شکیبا باشد و پیش از آگاهی از حکمت نهفته، قضاوت عجولانه نکند.
• نیکی و احسان به دیگران، حتی در سخت‌ترین شرایط، ارزش والایی دارد و خداوند پاداش آن را می‌دهد؛ چنانکه صاحبان کشتی با احسان خود، مشمول لطف الهی شدند.
• اعمال اولیای خدا ممکن است در ظاهر خلاف مصلحت به نظر برسد، اما در باطن، سرشار از حکمت و رحمت است؛ بنابراین نباید به ظاهر امور بسنده کرد و باید به تدبیر الهی اعتماد داشت.
• این داستان به ما می‌آموزد که در برابر مشکلات و آزمون‌های الهی، صبر پیشه کنیم و بدانیم که خداوند برای هر کاری حکمتی دارد که چه‌بسا از دید ما پنهان است.